วันพฤหัสบดีที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2556

Lil' Kim : Hard Core



Lil' Kim : Hard Core : East Coast Hip-Hop/Dirty Rap/Hardcore Rap (94% = 5/5)

 ตลอด10ปีที่เขียนวิจารณ์มานี้ส่วนตัวก็ได้ทำความรู้จักกับดนตรีค่อนข้างจะหลากหลายแขนงพอตัวทีเดียว แต่ถ้าถามว่า "มีเพลงแนวไหนมั้ยที่บ.ก.นิตยสารHysteriaไม่ชอบ ชนิดที่ไม่ได้วนเข้ามามีบทบาทในชีวิตประจำวันเลย?" ก็นอกจากเมทัลกับลูกทุ่งไทยแล้วหนึ่งในนั้นก็ต้องพ่วงชื่อของ"ฮิพฮอพ"และ"แร็พ"เข้าไปด้วยว่าเป็นแนวดนตรีที่ไม่ถูกโรคกับดิฉันเอาเสียเลย

ซึ่งก็แปลกอยู่นะคะเพราะปกติเป็นคนออกตัวเสมอว่าชอบงานแนว "เออร์บัน" คือพวกอาร์แอนด์บี โซล บลูส์ ฟั้งค์และแจ๊ซซ์อะไรพวกนี้นี่ฟังได้หมดแต่กับฮิพฮอพนี่ต้องขอเว้นไว้จริงๆฟังนานๆแล้วปวดหัวพาลอารมณ์เสียจะอ้วกเอาด้วย แต่ในทุกสิ่งอย่างมันก็ย่อมมีข้อยกเว้นนะคะเพราะถึงแม้ว่าคุณไม่ชอบแนวเพลงแต่ถ้าชอบการสื่อสารหรือตัวตนของศิลปินเราก็อาจจะสามารถเปิดใจยอมรับฟังดนตรีแขนงนั้นๆในบางเวลาและบางโอกาสได้ อย่างเช่นที่ดิฉันก็สามารถอยู่กับเพลงขอวพวก Rammstein,Cradle Of Filth,เอมิเน็มหรือเรฟรันได้โดยไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจใดๆ

 ในชีวิตนี้ศิลปินที่รักใคร่ชอบพอถึงขั้นออกปากเรียกว่า "แม่" นี่มีไม่เยอะนะคะเท่าที่ดิฉันจำได้คนที่ดิฉันออกตัวเรียกว่าแม่ในวงการนี้ชนิดสม่ำเสมอชินปากก็เห็นจะมีแต่แม่มาลัย "มารายห์ แครี่ย์" คนเดียว คิดดูว่าขนาดคนที่ชอบมากกว่าอย่างคริสทิน่า อากิเลร่าหรือมาดอนน่าเองเอาจริงๆดิฉันยังไม่เรียกพวกนางว่าแม่ด้วยซ้ำแล้วนับประสาอะไรกับแวดวงฮิพฮอพที่ส่วนตัวไม่ชอบงานแนวๆนี้เป็นทุนอยู่แล้วคาดว่าก็คงจะออกปากเรียกใครว่า"แม่"ยาก แต่แล้วมีแร็พเพอร์หญิงอยู่นางนึงค่ะที่ทำลายการคาดคะเนของตัวดิฉันเองเสียพังทลายราบคาบ เธอคนนี้ทำให้ดิฉันยอมกราบกรานเรียกยกให้เธอเป็น "คุณแม่" เฉพาะในแวดวงฮิพฮอพเลยทีเดียว ชอบเพลงเธอเหรอ?ก็ชอบอยู่! สัมผัสอะไรจากตัวเธอได้เป็นพิเศษ?ไม่เลย! เธอดูอบอุ่นน่ารักเสพย์ผลงานแล้วบังเกิดแรงบันดาลใจเหมือนเวลาฟังเพลงมารายห์? ผิดมหันต์!!!! - - เอาจริงๆแล้วที่เราต้องยกเธอเป็น "แม่" นี่ไม่ใช่ว่ารักในตัวเธอหรือเคารพผลงานแต่ประการใด แต่เป็นเพราะว่านังคนนี้นี่แม่งแสบทรวงเด็ดสะระตี่จริงๆชนิดที่ต้องจุดธูปไหว้พันผ้าเจ็ดสียาวเจ็ดศอกแล้วทูนขึ้นหิ้งบูชาจริง อย่าหาว่าหยาบคายนะคะแต่คนห่าอะไรก็ไม่รู้ "คุณสมบัติครบถ้วน" ตรงต้องกับคุณสมบัติของกุลสตรีตัวอย่างที่ดิฉันนิยามจริงๆ ตั้งแต่เป็นเมียน้อยเขา พฤติกรรมการแต่งตัวนุ่งลมห่มฟ้าที่อีกนิดก็เรียกได้ว่าแทบจะแก้ผ้าเดินอยู่แล้ว สรรพสำเนียงการแร็พของนางรึก็ต่ำเตี้ยติดดินไพร่สถุนได้ใจมากๆไปกันได้ดีกับเนื้อหาที่มีแต่เรียกร้องสิทธิสตรีเพศ ด่ากราดสาดกระสุนไปยันเรื่องใต้สะดือที่อันหลังดูเหมือนว่านางจะชอบเป็นพิเศษเพราะจะกี่อัลบั้มนางก็สามารถวนไปวนมากับเรื่องนี้คั้นสดออกมาเป็นดนตรีฝากคนฟังได้ทุกอัลบั้มแถมเนื้อความยังตรงเผงขวานผ่าซากชนิดที่ไม่ต้องเล่นคำหรืออ้อมค้อมใดๆเลยถ้านั่งฟังงานเธอแล้วอ่านเนื้อหาไปด้วยคงไม่พ้นได้ตาเหลือกพลางเอามือปิดปาก "จัญไรไปมั้ยคะ?" ขอการันตีว่าพวกที่คิดว่าเพลงของมาดอนน่าหรือเจเน็ตนี่ทะลึ่งตึงตังแล้วลองมาฟังงานที่ดิฉันกำลังพูฏดถึงชุดนี้ดูแล้วจะรู้ว่าทีเด็ดนี่ยังไม่รวมถึงวีรกรรมที่นางเคยเข้าไปอยู่ในคุกสร้างประวัติศาสตร์แร็พเพอร์หญิงคนแรกที่ไปนอนในมุ้งสายบัวจ นพวกแร็พเพอร์ชายในวงการถึงกับตบเท้ามาออกปากชมว่าอี "ลิลคิม" นี่แม่งเจ๋งจริงๆว่ะ และวันนี้เพจนิตยสารHysteriaขอนำเสนอเรื่องราวทางดนตรีของ "ลิลคิม" กับสตูดิโออัลบั้มชุดแรกที่มีชื่อชวนเสียวไส้ว่า "Hard Core"(อีนี่ซอฟต์แบบชาวบ้านชาวช่องเขาไม่เป็นเลยใช่แมะ?)หนึ่งในอัลบั้มฮิพฮอพสุดอื้อฉาวในตำนานจากรีเควสต์ของน้อง "พีระดล รักษาชนม์" คนอ่านเพจค่ะ

สำหรับอัลบั้ม "Hard Core" เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดแรกในปี1996ของอาเจ๊ลิลคิมที่สามารถทำอันดับได้ถึงที่11บนบิลบอร์ดอัลบั้มชาร์ตซึ่งถ้าจำไม่ผิดนี่น่าจะเป็นงานของแร็พเพอร์หญิงที่ทำอันดับบนชาร์ตได้สูงที่สุดของช่วงเวลานั้นเลยทีเดียว รูปแบบการนำเสนอดนตรีฮิพฮอพของลิลคิมในอัลบั้มนี้มาในแบบ "อีสต์โคสต์ฮิพฮอพ" ที่เป็นงานฮิพฮอพแร็พฝั่งตะวันออกที่มีตั้งแต่จังหวะสนุกๆบนซาวนด์เต้นรำมากสีสัน ไปยันมืดหม่นดิบดุออกแนวแก๊งคสทาแร็พยันฮาร์ดคอร์แร็พกลายๆจนถึงเจืออารมณ์ของความเป็นโอลด์สคูลจากวัฒนธรรมดนตรีผิวสีย้อนยุคทั้งอาร์แอนด์บี โซลจนถึงแจ๊ซซ์ถ่ายทอดผ่านสรรพสำเนียงการแร็พที่มีตั้งแต่อารมณ์เท่ห์ออกสตรีทไปยันสัปดี้สีปะดนเป็น "เดอร์ตี้แร็พ" ที่ภาคเนื้อหาชวนหวาดเสียวติดเรทสมชื่ออัลบั้ม (นับว่าในแง่ของการคีปคอนเส็ปท์นางตีโจทย์คำว่า Hard Core ได้แตกกระจุยเพราะแต่ละเพลงนี่งามเข้าไปในไส้เลย หยาบโลนต่ำไพร่ถ่อยได้ใจข้าจริงๆ) ซึ่งก็เป็นจุดที่ทำให้งานชุดนี้ก้าวขึ้นไปเป็นอัลบั้มฮิพฮอพระดับตำนานคลาสสิคขึ้นหิ้งของยุค90s'โดยฝีมือแร็ปเปอร์หญิงด้วยความที่ภาคเนื้อหาการนำเสนอและความงดงามทางภาษาวาทะศิลป์ของอัลบั้มนี้นี่เป็นที่ฮือฮาโจษจันระบือกันไปทั่วทั้งบาง มันจะสยองแค่ไหนก็คิดเอาสิคะยุคนั่นแร็พเพอร์ชายแน่ๆตั้งเยอะแต่งานชุดนี้ของนางลิลคิมหลุดมาขึ้นแท่นเป็นงานคลาสสิคที่สร้างความระทึกชนิดปรากฏการณ์ได้ หึหึหั

แค่เปิดอัลบั้มมากับ Intro In a-Minor พวกคุณๆก็จะรู้ว่าดิฉันมิได้สาธยายสรรพคุณใดๆเกินจริงไปซักกะผีกยังกับนั่งฟังเสียงในคลิปหนังXล่อซะดิฉันใจหายใจคว่ำ ตามติดมาด้วย Big Momma Thang Ft.Jay-Z and Lil' Cease (4.5/5) ที่มาในอารมณ์อีสต์โคสต์ฮิพฮอพเท่ห์ๆออกแนวสตรีทแร็พที่เมโลดี้สวยงามงดหมดจดตลอดทั้งเพลแถมอีเจ๊ยังแร็พได้ใจมากๆคือถ้าจะให้ฟังฮิพฮฮพส่วนตัวก็จะชอบฮิพฮอพอารมณืประมาณนี้น่ะค่ะ เท่ห์อ่ะชอบ!!! ต่อด้วย No Time Ft. Puff Daddy (5/5) งานสไตล์เดอร์ตี้แร็พทะลึ่งตึงตังที่ประสานวัฒนธรรมความเป็นแก๊งสทาของอีสโคสต์เข้ากับกลิ่นอายความเป็นโอลด์สคูลทั้งโซลและพรมเพียโนแจ๊ซซ์พลิ้วไสวผนวกลงสู่ฮิพฮอพได้อย่างลงตัวตอบโจทย์เราได้อย่างครบถ้วน แค่ดูชื่อคนมาร่วมงานก็การันตีได้แล้วถึงความไม่ธรรมดา แต่จะว่าไปเพลงหล่อนหยาบได้ใจจริงๆค่ะ ซูฮกเลย  แทร็คที่โดดเด่นจนน่าจับตาอีกเพลงเห็นจะไม่พ้น Not Tonight Ft.Jermaine Dupri (4/5) ที่ดันแทรกเอาอิทธิพลของซาวนด์แบบ G-Funk ที่พัฒนามาจากรากฐานของฝั่งเวสต์โคสท์เขาด้วยงานแบบแก๊งคสทาแร็พฝั่งตะวันตกที่โดดเด่นแพรวพราวบนมิติของซินธิ์และคอนเทมโพรารี่ย์อาร์แอนด์บีเจือโซลฟูลลอยๆสวยๆน่ะค่ะ นับเป็นอีกแทร็คมีพลังในตัวสูง ในขณะที่ Spend a Little Doe (4.5/5) งานฮิพฮอพอาร์แอนด์บีหม่นๆที่แซมเพิ่ลความเป็นโอลด์สคูลด้วยกลิ่นโซลและแจ๊ซซ์พอประพิมประพาย นี่ก็คิดว่าน่าสนใจในแง่ของการใช้เสียงและอินเนอร์ของลิลคิมที่ส่วนตัวไม่คิดว่าเธอจะทำแบบนี้ได้ จะว่าไปเหมือนกับเป็นงานคอนเทมโพรารี่ย์อาร์แอนด์บีที่ลงเสียงเป็นแร็พมากว่า สำหรับคนที่ชอบงานสไตล์อีสโคสต์ฮิพฮอพที่เป็นเดอร์ตี้แร็พไปยันท่วงทำนองเก๋าๆถ่อยๆแบบแก๊งคสทากึ่งฮาร์ดคอร์แร็พก็น่าจะชอบ Drugs Ft.Notorious B.I.G. (4.5/5),Queen Bitch (4.5/5)และM.A.F.I.A. Land (4/5) นับว่ามีสีสันในตัวสูงแต่สีสันที่ว่านี่คือมืดๆดิบๆนะคะ ไพร่ได้ใจ มีหีบห่อและเป็นเอกภาพมากมายโดยแท้

เป็นงานฮิพฮอพเนื้อหาแรงๆที่ฟังจบแล้วกับอิ่มเอมประทับใจมากกว่าขยาดหรือปวดหัว เพลงนางลิลคิมเห็นหยาบโลนดำปิ๊ดปี๋แบบนี้แต่กลับฟังได้ระรื่นหูแถมดนตรีที่หยอดแซมเพิ่ลกลิ่นโซลกลิ่นแจ๊ซซ์มายังไพเราะเสนาะหูละเมียดละไมไม่ใช่เอะอะก็เอาแต่ความหยาบถ่อยจิ๋มๆจู๋ๆเข้าว่าอย่างที่คาดการณ์กัน นับว่าเด็ดดวงกว่างานของศิลปินชายอกสามศอกจากสายดนตรีเดียวกันหลายๆคน


ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น