วันพฤหัสบดีที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2555

Fiona Apple : The Idler



Fiona Apple : The Idler Wheel Is Wiser Than The Driver of The Screw And Whipping Cords Will Serve You More Than Ropes Will Ever Do : Indie/Altervative/Art Rock/Fusion Jazz/Experimental (95% = 5/5)


อีกหนึ่งอัลบั้มที่ส่วนตัวตั้งหน้าตั้งตานับวันรอคอยมากที่สุดประจำปีนี้กับ "THE IDLER" สตูดิโออัลบั้มล่าสุด(ที่ชื่อเต็มๆยาวโคตรชนิดที่ถ้าทำสถิติโลกได้จะไม่แปลกใจ)ของสาวมากความสามารถอย่าง "ฟิโอน่า แอ็พเพิ่ล" ที่แม้ดิฉันสูบมาฟังอู้หูอ้าหามานานพอตัวแล้วไหนจะยังแปะลงนิตยสารมาสักพักใหญ่ๆพอดูแล้วแต่ก็เพิ่งจะหาฤกษ์หายามเขียนให้ท่านๆอ่านได้ก็อีวันนี้ล่ะค่ะ - - โดนคนอ่านด่าขรมด่าเปิงไปถึงไหนต่อไหนแล้วนั่น!


พิจารณาภาพรวมของอัลบั้มเท่าที่เก็บข้อมูลแล้วขอบอกว่าเป็นงานที่มีเอกภาพและสะท้อนความเป็นฟิโอน่าออกมาได้อย่างครบถ้วนชัดเจน (เผลอๆจะมากกว่าTIDALอัลบั้มแรกซะอย่าง) ภาคดนตรียังคงเป็นอัลเทอเนทีฟฟังยากในแบบฉบับของฟิโอน่าที่มีรูปแบบในการนำเสนอเฉพาะตัวแบบสุดโต่ง(อินดี้)ที่อาจจะเล่นผู้ฟังขาจรให้อึ้งได้ด้วยความที่มันมีปัจเจคในตัวสูงล้นถึงขั้นอาจจะฟังไม่รู้เรื่องไหนจะยังโครงสร้างดนตรีทีค่อนข้างซับซ้อนเชิงทดลอง(EXPERIMENTAL)ที่ใส่ตั้งแต่สรรพสำเนียงแบบเวิลด์ไล่มาหาอาร์ทร็อคสไตล์อวองการ์ดออกแนวศิลปะสุดโต่งจนถึงฟิวชั่นแจ๊ซซ์ - - จะว่าไปมันฟังง่ายขึ้นนะเพราะปกติไม่เคยจะสามารถฟังฟิโอน่าจนจบทั้งอัลบั้มได้


ถามหาจุดด้อยก็คงต้องถามกลับว่าคุณ "เคยฟังฟิโอน่ามั้ย" ถ้าไม่เคยก็เตรียมใจได้เลยว่ามีความเป็นไปได้สูงทีเดียวที่จะไม่ชอบอัลบั้มชุดนี้ด้วยความที่ภาคดนตรีเฉพาะมางมากๆชนิดที่พวกขาจรมาเจอก็คงถึ้งขั้นลงไปชักน้ำลายฟูมปาก ส่วนตัวคิดว่าฟังง่ายกว่างาของบีเยิร์คกับโทรี่ เอมอสนิดนัึและฟังยากกว่างานของซานติโกลด์หรือMIAหลายโยชน์อยู่ ต่อให้แม้แต่คุณจะคุ้นเคยกับงานของเธอดีก็ตาม The Idler... ก็ยังจัดว่าเป็นอัลบั้มที่ไม่ง่ายเลยสำหรับการฟัง ด้วยความที่เนื้อหาต้องอาศัยการตีความสูง ตัวงานค่อนข้างออกแนวศิลปะชั้นสึูฟังแล้วต้องจินตนาการตามยากจะจับต้องเดือนนึงจะฟังสักสองครั้งสำหรับบางท่านอาจจะคิดหนัก - - ก็เหมือนกับให้เราเลือกหนังสือสักเล่มระหว่างหลักปรัชญากับกอสซิปสตาร์นั่นแหละค่ะ จะมีสักกี่คนที่จะไม่เลือกหยิบอย่างหลัง แม้แต่ดิฉันเองก็ขอหยิบพวกซุบซิบดารามาอ่านยังจะมันส์ซะกว่า 


ที่แปลกใจก็คืองวดนี้ชอบหลายเพลงซะด้วยน่ะสิ ตั้งแต่Every Single Night (4.5/5) ซิงเกิ้ลแรกที่แลดูเรียบง่ายที่สุดในอัลบั้มแล้วกับโพรแกรมมิ่งกรุ๊งกริ๊งบางเบาคลอเคลียไปกับเสียงกระซิบกระซาบบางเบากึ่งบอสซาโนว่าบนสรรพสำเนียงเวิลด์ออกอเมริกันพื้นเมืองนิดๆ  สำหรับคนชอบงานฟิวชั่นแจ๊ซซ์ไม่ว่าจะเป็นสแตนดาร์ด โมเดิร์น ครอสโอเว่อร์หรือบรอดเวย์ขอแนะนำ Valentine (5/5) กับ Johnathas (5/5) ที่นอกจากจะโชว์เนื้อเสียงและอินเนอร์ในการร้องแล้ว ยังโชว์กึ่นในแง่ของการเรียบเรียงได้อย่างดี 


Anything We Want (4.5/5) โฉยกลิ่นอายหอมๆของวัฒนธรรมตะวันออกผสานกับเครื่องสายและเพียโนร็อคฉบับฟิโอน่าได้อย่างลงตัว มีเสน่ห์ดีทีเดียว ปิดอัลบั้มด้วย Hot Knife (5/5) งดงามประหนึ่งRepriseปิดม่านละครเวทีสุดอลังการไล่เลียงตั้งแต่บรอดเวย์ แจ๊ซซ์ แอฟริกันเร็กเก้แบบอะแค็พเพลล่าไปยันอาร์ทร็อค


อัลบั้มนี้อาจจะเป็นงานดีที่ฟังยากจนไม่น่าฟัง แต่เชื่อเถอะภายใต้ความซับซ้อนมีความสวยงามนอนรออยู่เสมอ 

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น