วันอังคารที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2554

Beverly McClelan : Fear Nothing (Myspace#77)

















Beverly McClelan : Fear Nothing : Rock/Blues (100%)






























ช่วงนี้อาจจะเขียนถึงงานของผู้เข้าแข่งขันจากรายการ The Voice ถี่ไปหน่อยก็อย่าเพิ่งเบื่อกันซะก่อนนะคะด้วยความที่ช่วงนี้งานของพวกเขานี่เป็นอะไรที่กำลังโลดแล่นอยู่ในอารมณ์เลยทีเดียว เช่นเดียวกันกับอัลบั้มของเธอคนนี้ Fear Nothing จากเบเวอลี่ย์ แม็คเคิลแลนตัวแทนจากทีมของคริสทิน่า อากิเลร่าที่สามารถคว้าอันดับ3ได้จากรอบ4คนสุดท้ายกับอัลบั้มสุดลึกลับและใต้ดินมากๆ - - สมกับที่อยู่ทีนางติ๊นา - - หาโหลดยากหาฟังก็ยากจนแถบจะประสาทเสียแต่พอได้สดับฟังแล้วขอบอกว่าคุ้มค่าจริงๆที่ได้หามาฟัง....กล้าพูดเลยว่าเป็นงานที่ดีที่สุดงานหนึ่งแน่นอนในบรรดา The Voice ทั้งหมด - - หรือแม้กระทั่งงานของโค้ชทั้ง4เองอาจจะเทียบเธอไม่ได้ก็ได้นะ




























ก่อนหน้าที่จะฉายแสงในสปอตไลท์สาวทอมบอยจากฟลอริดาคนนี้เคยชนะการประกวดงาน New York National Music Festival ในปี2004โดยคว่ำผู้แข่งขันท่านอื่นกว่า500คนมาแล้ว แถมยังเคยออกอัลบั้มมา5อัลบั้มโดยไม่ขึ้นกับสังกัดๆใดก่อนที่จะมาโด่งดังในรายการ The Voice อีกต่างหาก ซึ่งก็ต้องขอบคุณ The Voice ที่ทำให้ศิลปินดีๆทรงศักยภาพคนนี้ได้ผุดขึ้นมากจากการหลบลี้เป็นที่รู้จักนั่งฟังกันอยู่ในที่มืดๆไม่กี่คน...มีฝีมือขนาดนี้จะไม่มีวันที่ได้เฉิดฉายเจิดจรัสเป็นที่รู้จักกว้างขวางกับเขาบ้างโชคชะตาก็ดูจะใจร้ายเกินไป!!!


























สำหรับสตูดืโออัลบั้มล่าสุด Fear Nothing นี่ในชณะที่เพื่อนร่วมรายการท่านอื่นวิ่งหาค่ายกันให้จ้าละหวั่นแต่เจ๊เบเวอลี่ย์เธอกลับมั่นคงในจุดยืนทำเองขายเองไม่ขึ้นกับใครข้าทำแล้วมีความสุขมีทุนทำมีปัญญาทำซะอย่างพวกมึงจะฟังก็ฟังกันไม่ฟังก็ไม่ต้องพูดมากเพราะไม่ได้ไปทำบนหัวใครหรือเบียดเบียนเงินทองอ้ายอีหน้าไหนมา (วู้ยยยย!!!! ช่างแรงได้ใจสมกับที่อยู่ทีมนังติ๊จริงๆ) ซึ่งจะว่าไป Fear Nothing เป็นงานที่มีความดีในตัวเองสูงมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกชนิดที่ไม่จำเป็นต้องอาศัยแรงโปรโมตจากค่ายใดๆอยู่แล้วเรื่อง "ดังหรือไม่ดัง" นี่ว่ากันทีหลังเพราะไม่ได้อยู่ในวัตถุประสงค์เพราะดูเหมือนเธอจะเป็นศิลปินประเภททำดนตรีสนองอัตตาตัวเองมากกว่า - - ไม่ต่างอะไรกับแนสทิน่าที่นั่งเขียนวิจารณ์มา9ปีจะ10ปีในบอร์ดนี้เพื่ออะไร? ถ้าไม่ใช่ตอบสนองความต้องการบ้าๆบอๆของตัวเองในฐานะคนธรรมดาๆที่รักดนตรีจับใจ




















ในส่วนของภาคดนตรีตอนแรกคาดไว้ว่างานนี้จะได้ฟังฮาร์ดร็อคหรือพวกร็อคยุค80หากแต่ที่ไหนได้กลับกลายเป็นงานที่แถกๆออกไปทาง "รู้ทส์ร็อค" ซะมากกว่าโดยมีความโดดเด่นที่ดนตรีและน้ำเสียงบลูส์ดิบๆเชือดเฉือนอันเป็นเสน่ห์ในตัวของเจ๊เบฟเธออยู่แล้วตามติดด้วยกลิ่นอายของคันทรี่ย์ โฟล์คและบลูส์ร็อคตามวัฒนธรรมของศิลปินที่รักจะทำงานบลูส์โซลคันทรีย์ฟั้งค์หนักๆเข้มข้นอยู่แล้ว (อารมณ์แบบร็อค80และฮาร์ดร็อคก็มีปนมาบ้างบางแทร็คออกเชิงกอสเพล) หากแต่แปลกตรงที่งานของเบเวอลี่ย์ที่ภาคดนตรีค่อนข้างหนักและเสียงค่อนข้างเข้มแต่ฟังไม่ยากเย็นเลยแม้แต่นิดเดียวฟังเพลินหากแต่หนักแน่น ดุดันแต่เปี่ยมไปด้วยอรรถรส จัดจ้านดิบกร้าวในกรอบอันดีของงานดนตรีที่เรียกว่าเป็นงานดนตรีระดับ "คุณภาพ" จริงๆ ฟังแล้วต้องบอกว่าประทับใจมากชนิดที่ "โคตรรักเลยอ่ะ!!!"


















เรื่องเพลงนี่อยากจะบอกว่ามันเด่นทั้งอัลบั้มเลยทีเดียวค่ะแต่ขอแซมเพิ่ลสักนิดแล้วกัน เริ่มต้นที่ I See Love แทร็คเปิดงานดิบสดเข้มข้นฉบับบลูส์ร็อคดิบกร้าวผสานคันทรี่ย์ฟั้งค์หนักหน่วงบนเสียงร็อคติดบลูส์โซลแบบดิบๆจะว่าไปก็สูตรสำเร็จนะแต่เป็นสูตรสำเร็จที่ทำออกมาถึงมากดูมีชั้นเชิงไม่ดาดดื่นเกลื่อนกลาดแบบศิลปินแนวๆนี้ที่บางคนโขลกงานออกมาแทนที่จะดีกลับโหล...แบบนี้แหละที่คนมีฝีมือเขาทำ Lyin' To นี่ไม่พูดถึงไม่ได้เป็นงานบลูส์ที่มีท่อนการนำเสนอสวยๆให้คิดถึงพวกศิลปินบลูส์ช่วงปลายยุค30ขึ้นมาแม้จะไม่ดิบขนหัวลุกถึงขั้นนั้น (ออกไปช่วงก่อนยุคโมทาวน์และข้ามมาอีกทีกลางยุค70มากกว่า) แต่ฟังแล้วมันสัมผัสได้ถึงจิตวิญญาณอันดิบสดเข้มข้นทรงพลังของปรมาจารย์บลูส์กรุแตกทั้งหลายตั้งแต่รุ่นที่ทำเดลต้าบลูส์,เบสซี่ สมิธไล่ขึ้นมาจวบจนบี.บี. คิงเลยทีเดียว Nobody Fault But Mine ที่ข้อมูลในวิกิพีเดียแปะไว้ว่าคริสทิน่า อากิเลร้าได้มาร่วมฟีทเจอริ่งด้วยที่ไหนได้มาแต่เจ๊เบฟหัวเดียวกระเทียมลีบเป็นอีกหนึ่งงานบลูส์ที่ทั้งภาคเนือ้หา ดนตรีและเสียงร้องของเจ๊เบฟนี่ถึงขั้นปลิดขั้วหัวใจคนฟังทีเดียว Love Will Find A Way Out มีท่อนคอรัสที่ติดหูชะงัดและเป็นแทร็คที่แลดูพ็อพที่สุดแล้วในอัลบั้มนี้ - - ไม่ถึงขั้นพ็อพร็อค - - ฟังแล้วคิดถึงงานฮาร์ดร็อค80ที่จับเอาคันทรีย์ บลูส์และฟั้งค์มาประสานกับโซลยุค60-70เพราะมากๆๆๆๆ ปิดท้ายกับ Precious Time อันสุดแสนไพเราะอบอุ่นงามระยับ โห!ยกใจให้หมดดวงไปเลย










เทียบกับบรรดางานทั้งหมดของ3อันดับแรกในรายการนี่คงจะต้องบอกว่า Fear Nothing กินขาดเขาหมดไม่ว่าจะเป็นในเรื่องของเอกภาพในตัวงานที่เหนือกว่า Red ของเดียที่ออกจะบ้าพลังและจัดระเบียบจุดศูนย์กลางในตัวเองได้ยังไม่เรียบร้อยจนเสียศูนย์ไปนิด แถมเนื้องานยังทรงพลังและมีหีบห่อในตัวเองที่เหนือกว่า Come Through For You ของผู้ชนะอย่างท่านพี่ฮาเวียร์หลายช่วงตัว ไม่ต้องอะไรมากหรอกค่ะขนาด Stripped งานที่ดีที่สุดของคุณโค้ชคริสทิน่า อากิเลร่าทำได้ดีที่สุดก็ "เกือบๆจะสูสี" เจ๊เบฟชุดนี้เท่านั้นเอง...สงสัยคริสทิน่า อากิเลร่าจะต้องการโค้ชชื่อ "เบเวอลี่ย์ แม็คเคิลแลน" ซะแล้วนะคะนี่!!!

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น