วันอาทิตย์ที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2554

myspace#67











































Amos Lee : Mission Bell : Folk/Soul (97%)




























คอลัมน์ Myspace ครั้งที่67นี้ขออนุญาติย้ายจากบอร์ดหน้า Reader Review มาที่หน้าหลักเนื่องจาก "มันอาจจะไม่ใช่งานรีวิว" เพราะว่าช่วงนี้ฟังเพลงเยอะมากกกกกกกกกก มากจนเลือกเขียนให้ใครก่อนไม่ถูกแถมยังไม่มีเวลามากพอที่จะมานั่งเจาะลึกรายละเอียดเขียนยาวเป็นโยชน์ๆวาๆแบบครั้งก่อนๆ ครั้งนี้จึงขอรวบรัดเขียนแนะนำ5อัลบั้มประจำปีนี้ที่ไม่อยากให้คอดนตรีท่านใดพลาดจริงๆ (ยิ่งเป็นคนอ่านขาประจำของดิฉันพลาดไปจะรู้สึกเสียใจมากๆ) ด้วยความที่งานมันดีจุกอกจริงๆค่ะจะใช่คนอ่านขาประจำดิฉันหรือไม่ไม่รู้ไม่สน กูแจกล่ะนะคะกระทู้นี้ หึหึหึ




























อัลบั้มแรกนี่จะเป็นใครไปไม่ด้ายยยยยยยยยยยยยยยย ไม่ได้ๆๆๆๆเลยจริงๆนอกจากคุณพี่ "เอมอส ลี" ศิลปินคนโปรดกับอัลบั้มล่าสุดชุด Mission Bell เปิดตัวที่อันดับหนึ่งบิลบอร์ดที่ไม่รู้ว่ามันเป็นอย่างไรจะเขียนๆๆๆถึงงานชุดนี้ทีไรนี่แบบว่ามีอันจะต้องเลื่อนต้องย้ายทุกที อัลบั้มนี้นี่ถือเป็นหน้าที่ของดิฉันทีเดียวที่จะต้องป่าวประกาศจิกหัวกระบาลให้คนมาสนใจให้ได้มากที่สุดเพราะกล้าพูดได้ว่าเป็นหนึ่งในงานดนตรีที่ดีและไพเราะที่สุดของศก2011นี้เลยทีเดียวกับงานดนตรีโฟล์คงามระยับผสานพ็อพที่สวยหม่นระทดระทวยบริสุทธิ์สวยงามและเหงาลึกซึ้งบาดอารมณ์แถบขาดใจเจือด้วยมนตร์เสน่ห์จากความเป็นโซลหอมกรุ่นดิบสดและสรรพสำเนียงการร้องที่มีความเป็นบลูส์สุดเชือดเฉือนตามสไตล์ของพี่ท่านเอง ใครคิดไม่ออกก็ลองนึกถึงเจมส์ มอริสันในภาคที่ลดความหวานแบบพ็อพลงแต่เติมความละมุนละไมแบบวิถีโฟล์คเข้าไปสองระดับพร้อมด้วยน้ำเสียงแบบบลูส์ที่เข้มขึ้นเป็นเท่าตัวแม้ว่าจะไม่โหยหวนทรงพลังเท่าแต่ก็เหงาและเศร้าจนกระชากน้ำตา ไม่มีสัปดาห์ใดตลอดฤดูฝนที่ผ่านไปโดยไม่ได้ฟังอัลบั้มนี้เลย...บริสุทธิ์และสดใสประหนึ่งท้องฟ้าสีชมพูยามหลังฝนกระหน่ำที่เหลือทิ้งไว้เพียงหยาดน้ำสวยๆตามริมทางและกลิ่นไอฝนที่ปะทุขึ้นมาจากดินยังไงยังงั้น






















Beverley Knight : Soul Uk : Soul/R&B/Neo-Soul (100%)






















เบเวอลี่ย์ ไนท์ - - บ้างก็ว่าหมดยุคของเธอไปแล้ว (เออ ก็จริง!!) บ้างก็ว่าชื่ออัลบั้มนี้สิ้นคิดผิดมหันต์ (ถูกของมึง!!) บ้างก็อี๋ยย์เพิ่งขายได้8,700กว่าอัลบั้มนี่นะ (Y Y) และบ้างก็ครหาว่าในวงการดนตรีฝั่งอังกฤษไม่มีพื้นที่สำหรับสาวเสียงโซลทรงเสน่ห์เปี่ยมความสามารถนางนี้อีกต่อไปเพราะนี่คือช่วงเวลาของ "อะเดล" เลือดใหม่แห่งดนตรีโซล...แต่ถ้าหูคุณไม่ได้หนวกหรือรสนิยมทางดนตรีไม่ได้ย่อยยับจัญอัปจนเกินไป "ไม่ต้องถึงขนาดนั้น!!" เอาแค่ว่ามีความยุติธรรมมากพอในการตัดสินศิลปินสักคนดีกว่า...เชื่อว่าร้อยทั้งร้อยที่ได้มาฟัง Soul UK อัลบั้มชื่อสิ้นคิดที่สุดแห่งปีก็คงจะไม่ปฏิเสธกันว่า "นี่คืองานที่ดีที่สุดของศิลปินหญิงจากเกาะอังกฤษเท่าที่ทยอยออกมากันในปีนี้ทีเดียว" คอดนตรีเออร์บันต้องการอะไรกันจากอัลบั้มนี่ล่ะ?? ดนตรีนูโซลมาสเตอร์พีซที่จับเอาบริทโซลช่วงยุค70-80มาปรุงแต่งให้ร่วมสมัยเข้ากับบีทอาร์แอนด์บีฮิพฮอพ ฟั้งค์และแจ๊ซซ์และการโชว์อิมโพรไวซ์เสียงโซลเริ่ดๆสุดทรงพลังชนิดที่ คริสทิน่า อากิเลร่าต้องเหลียวหลังหันกลับมามอง Sounthern Freeez ที่แม้ว่าเธอจะอุทิศให้แก่ศิลปินโซลอังกฤษที่เป็นแรงบันดาลใจแต่งงานออกเรโทรติดฟั้งค์กีย์ดิสโก้80แบบนี้เราคิดถึงช่วงเวลารุ่งโรจน์ในสองอัลบั้มแรกของวิทนี่ย์ ฮุสทันตะหงิดๆ Mama Used To Say งานโมทาวน์โซล60จ๋าตามแบบฉบับเอ็ทท่า เจมส์ที่คอโซลรุ่นอาม่าฟังต้องกรี๊ดกร๊าด Always And Forever ก็ขยับมาเป็นคอนเทมโพลารีย์โซลฟูลอาร์แอนด์บีบัลลาดเนียนๆเพราะพริ้งแบบที่บียอนเซ่และสาวอาร์แอนด์บีที่เคยดังอย่างมายาหรืออแชนทิชอบทำกันในงานของตัวเองการอิมโพรไวซืของเบเวอลี่ย์นี่สามารถฆ่าอะเดลและดัฟฟี่ตายได้เลยทีเดียว Cuddly Toy โซล60จ๋าติดกอสเพลแบบที่เจ้าป้ายุทธหัตถีอรีธ่า แฟรงคลิน,แม่มาลัย มารายห์ แครีย์และจอส สโทนชอบทำกัน - - ได้ฟังแล้วอาจจะต้องย้อนกลับมาคิดกันหนักนิดนึงว่าอัลบั้ม "21" ของอะเดลที่แม้จะดังสุดในบรรดาสุภาพสตรีฝากผู้ดีก็ตาม...แต่ดีที่สุดนี่ จริงหรือ???














The Subways : Money And Celebrity : Alternative Rock/Post Grunge/Punk Rock/Indie Rock (94%)














งานร็อคเท่ห์ๆสุดดิบ ดุ ห่ามและเปี่ยมไปด้วยพลังเป็นอัลบั้มร็อคที่ทรงเสน่ห์แบบว่าฟังได้ยกอัลบั้ม กระหึ่มตั้งแต่แทร็คแรกที่เป็นพั้งค์เก๋าๆกระชากใจไล่ระดับไปเรื่อยสลับกันชรนิดแพรวพราวหาตัวจับยากตั้งแค่อัลเทอเนทีฟที่แม้ว่าจะไม่ได้ออกมาละเมียดละมุนหวานไสวขนหัวลุกแบบบริทพ็อพแต่ก็ดีในมาตรฐานอินดี้ร็อคอังกฤษหรือจะเรียกให้ถูกกว่านั้นก็พวกวงบริทติดพั้งค์ทั้งหลาย โพสท์กรั๊นจ์หลังยุค Nirvana ก็มีมาไปจนถึงพ็อพพั้งค์ตามสูตรสำเร็จที่ชวนให้นึกถึงวงประเภท Sum41,Blink182,Green DayยันพวกSimple Planที่ทำเพลงหนักขึ้นมาหน่อยนั่นแหละใช่เลย








Ladytron : Gravity The Seducer : Electronic/Synth Pop/New Wave (85%)








อีกหนึ่งอัลบั้มที่รอคอยมากที่สุดของปีนี้ แม้ว่าภาพรวมวัดออกมาแล้วอาจจะไม่ใช่อัลบั้มที่ดีที่สุดหรือแม้กระทั่งไม่ได้ดีเริ่ดเท่าที่หวังไว้แต่ก็ต้องขอชมว่า Ladytron ยังสามารถรักษามาตรฐานในการทำงานดนตรีของตัวเองไว้ได้อย่างดีเหนือสิ่งอื่นใดมนตร์เสน่ห์และความลึกลับในดนตรีอิเล็คโทรนิคของพวกเธอยังคงขลังพอที่จะสะกดให้คนฟังเคลิบเคลิ้มไปในดินแดนแห่งสรรพเสียงซินธิไซเซอร์ชนิดไม่รู้เบื่อ เทียบกับชุดก่อนอย่าง Velocifero โอเคไม่ได้ดิบและแรงเท่าแต่ความดีในแง่ของการทำดนตรีออกมาให้เข้าถึงง่ายต่อผู้ฟังขึ้นในขณะเดียวกันก็ยังรักษาจุดยืนของตัวเองไม่ได้ออกมาพ็อพจัดจ๋าผิดหลักการจนทำใจยอมรับไม่ได้แบบ Goldfrapp ในชุดล่าสุดนับว่าเป็นเรื่องที่น่าชม ในชุดนี้ความเป็นซินธิ์พั้งค์และนิวเวฟถุกลดทอนลองไปพอตัวเช่นเดียวกับบีทดิสโก้ที่ลดความตึ๊บไปโขแทนที่แทนด้วยซินธิ์พ็อพ ยูโร ทริพฮอพ แอมเบี้บยท์ตลอดจนเอ็กซ์เพอริเมนทัลผลลัพธ์ออกมานิ่งขึ้น สุขุมขึ้น ประณีตขึ้น......และแม้จะไม่ดีขึ้นแต่ชวนฟังขึ้นเยอะ


The Rapture : In The Grace Of Your Love : Dance Punk/Post-Punk/Indie Rock (90%)


ปิดท้ายด้วยอัลบั้มล่าสุดจาก The Rapture หนึ่งในวงอินดี้ร็อคที่รักและทรงอิทธิพลต่อดิฉันมากที่สุดของโลกนี้....เฮ้อ ของแบบนี้มันก็ต้องว่ากันตามตรงตามเนื้อผ้าอ่ะนะคะว่าฟังรอบแรกออกแนวผิดหวังชนิดเกือบจะยน้ำตาซึมทีเดียว "ไม่เปรี้ยวและไม่ดีเท่าที่เคยผ่านมานะ" จาก Echoes ในชุดแรกที่มาเป็นเด็กพั้งค์จ๋าสุดโต่งและก่อนหน้านี้กับงานระดับมาสเตอร์พีซใน Piece Of People We Love ที่เปรี้ยวฮิพมากด้วยการจับอินดี้ร็อคขยำเข้ากับดนตรีเต้นรำโจ๊ะแบบพั้งค์ ฟั้งค์ ไซคลีเดลิกและดิสโก้มาชุดนี้ออกแนวนิ่งๆไปความเปรี้ยวแบบแด๊นซ์พั้งค์ถูกลดทอนลงด้วยความแปลกใหม่จากซาวนด์ทดลองที่ส่วนตัวไม่คิดว่าจะเข้าท่าเท่าไรนักตบด้วยอิทธิพลของดนตรีสรรเสริญพระเจ้าแบบยิวและสรรพสำเนียงออกแนวตะวันออกที่กระจายตัวอยู่เป็นหย่อมใหญ่ในอัลบั้มตามด้วยการพยายามที่จะขยับเข้าไปเล่นกับดนตรีโซนผิวสีแบบอาร์แอนด์บี โซลยันโอลสคูลฟั้งค์กีย์ดิสโก้โดยขยำเข้ากับดนตรีเต้นยรำผสานโพสท์พั้งค์ตามสไตล์ - - ฟังๆไปมันก็ไปกันได้เนียนดีอยู่ชนิดน่าประหลาดใจ - - ฟังจบสองรอบแล้วเกิดพุทธิปัญญาว่า "เป็นอัลบั้มที่ดี" ที่ทำให้ผิดหวังเพราะว่ามันได้อารมณ์สดเท่ห์เฟี้ยวฟ้าวเปรี้ยวฉกาจฉกรรจ์แบบเก่า...แต่งานคุณภาพแบบนี้ออกมาก็อยากใมห้ฟังกันนะ หึหึหึ




















ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น