วันพฤหัสบดีที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2554

Aretha Franklin : A Woman Falling Out Of Love (Myspace#62)







Aretha Franklin : A Woman Falling Out Of Love : Soul (85%)










อาจจะดูบ้าไปถึงขั้นเสแสร้งที่ตัวดิฉันเองได้พรีเซ้นต์ตัวเองซะอย่างดิบอย่างดีว่า "โซล" เป็นหนึ่งในแนวดนตรีที่โปรดปรานที่สุดชนิดที่เรียกได้ว่าเป็นแนวประจำที่จะขาดไม่ได้เคียงข้างกับพ็อพ อาร์แอนด์บี แจ๊ซซ์และบริทพ็อพ - - ที่ฟังมันเข้าไปเถอะ ฟังมันได้ทุกวันซ้ำๆกันไปไม่มีเบื่อฟังเอาโล่ห์จากNMEฐานะแฟนเพลงดีเด่นไปเลย - - แต่เชื่อมั้ยคะว่าตัวดิฉันเองไม่เคยฟังงานของราชินีเพลงโซลอย่าง "อรีธ่า แฟลงคลิน" สักอัลบั้ม ไม่เคยติดตาม ไม่ได้เคารพไปจนถึงขั้นเกือบๆจะไม่ค่อยถูกชะตากับสุภาพสตรีท่านนี้ที่โลกแห่แหนขึ้นหิ้งให้เป็นดิว่าแถวหน้าสุดที่ครอบครองบัลลังก์แวดวงดนตรีโซลเอาซะเลย...








...อย่างไรก็ตามครั้งหนึ่งในชีวิตฐานะนักวิจารณ์ - - แถมยังดัดจริตจีบปากบรรเลงบอกใครต่อใครไปทั่วว่าชอบ "โซล" - - ศิลปินระดับตำนานแบบนี้ออกผลงานใหม่มาทั้งทีคิดว่าเขียนถึงบ้างก็คงจะเป็นเกียรติแก่ชีวิตคนรักดนตรีไม่น้อย งานชุด A Woman Falling Out Of Love นี่ถ้าได้ข้อมูลมาไม่ผิดเป็นสตูดิโออัลบั้มลำดับที่38ซึ่งออกภายใต้สังกัดส่วนตัวในนามเจ้าป้าเอง ส่วนตัวก็ไม่ทราบนะคะว่าดนตรี "โซล" แบบฉบับก่อนหน้านี้ของเจ้าป้ายุทธหัตถีท่านนี้เป็นอย่างไรเท่าที่แอบดักฟังจากซิงเกิ้ลดังๆก็เห็นจะมีไปตั้งแต่งานพ็อพโซลหวานๆ โมทาวน์โซลยุค60-70 แจ๊ซซ์ ไปยันกอสเพลโซลโชว์พลังเสียงดิบดำสุดอลังการ ในขณะที่งานชุดนี้สำหรับดิฉันคิดว่าไม่มีเพลงไหนแผดได้โหดเท่าเก่า - - แต่!!! ก็ใช่ว่าจะปราณีดิว่ารุ่นลูกรุ่นหลานซะเมื่อไรเพราะเนื้องเสียง พลังเสียงและชั้นเชิงการอิมโพรไวซ์แอดลิบต่างๆยังเหนือชั้นหาตัวจับยากชนิดที่ว่าแน่ๆของยุคหลังๆนี้อย่างวิทนี่ย์ ฮุสทัน,มารายห์ แครี่ย์(รายนี้รายละเอียดลูกเล่นอาจจะมีดีกว่า แพ้ตรงพลังเนื้อๆและความดิบลึกที่สะท้อนผ่านจิตวิญญาณ) ยันคริสทิน่า อากิเลร่าหรือบียอนเซ่ที่ว่าแน่สุดแล้วของวินาทีนี้ยังต้องถอย - - หลายเพลงถูกนำเสนอในแบบโซลที่มาพร้อมกับรูปแบบของสแตนดาร์ดทั้งแจ๊ซซ์และพ็อพแบบที่อเมริกันชนคุ้นเคยและรักกันดีจาก "บาร์บร่า สไตร์แซนด์" ภาพรวมเป็นงานพ็อพโซลที่นุ่มละมุนหูหวานหยาดเยิ้มไปกันได้ดีกับคอเพลงพ็อพ โซลและอาร์แอนด์บีที่นิยมบริโภคดนตรีสายคอนเทมโพลารีย์จะมีบางแทร็คที่หลุดกลับไปสู่ความเป็นโซลโมทาวน์ยุค60-70รากเหง้าของป้า บ้างหลุดโหดเป็นงานบลูส์ติดสแตนดาร์ดแจ๊ซซ์สลับบิ๊กแบนด์แบบช่วงยุค40-50แต่ร่วมสมัยกว่า - - น้อยคนจะรู้ว่าเจ้าป้าเคยร้องแจ๊ซซ์มาด้วย - -ฟังการอิมโพรไวซ์ของป้าแล้วนึกถึงดิว่ารุ่นก่อนหน้าอย่างบิลลี่ ฮอลิเดย์และเอลล่า ฟิทซ์เจอรัลด์ กอสเพลสุดทรงพลังก็มายันเกือบๆจะเข้าขั้นเป็นงานนีโอโซลแบบจิล สก็อททและแองจี้ สโทนก็มีมาเรียกได้ว่างานนี้กวาดครบทุกตลาดแถมยังReinventตัวเองให้ไม่เป็นดิว่าแก่ๆคร่ำครึกับงานโซลเก่าๆซ้ำซากสนิมเขรอะแต่ก็ยังคงรักษาความเป็นตัวของตัวเองไว้ได้อย่างครบถ้วน....ชั่วโมงบินระดับนี้มีเหรอจะทำงานออกมาให้เด็กๆทั้งศิลปินและนักวิจารณ์มันถอนหงอก


ความดีของ A Woman Falling Out Of Love อาจจะไม่สามารถเกรียงไกรได้เท่ากับผลงานในอดีตของเจ้าป้า แต่เชื่อเถอะแม้ว่าอรีธ่า แฟรงคลินจะเป็นราชินี ดิว่าหรือคนธรรมดาๆไม่มีตัวตนในสายตาของคุณฟังอัลบั้มนี้แล้วจะเลิกครหาเธอเลยว่าทำไมสุภาพสตรีท่านนี้ถึงได้รับการยกย่องและยังคงความเป็น The Queen Of Soul เอาชนะใจมหาชนและอยู่เหนือกาลเวลามาได้จวบจนทุกวันนี้

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น