วันจันทร์ที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2554

Radiohead : Pablo Honey (Myspace#53)

Radiohead : Pablo Honey : Alternative Rock (98%)

รีวิวอัลบั้มบริทพ็อพมาระยะหนึ่งจนคนอ่านพากันเขียนเข้ามาถามถึง "อัลบั้มบริทพ็อพที่ชอบที่สุด?"...โห โจทย์งวดนี้นี่ตอบยากว่ะค่ะเพราะก็มีหลายอัลบั้มเหลือเกินที่ประทับใจมากๆแถมไม่เคยจัดอันดับอัลบั้มสุดโปรดของฝากดนตรีแขนงนี้อีกต่างหากเอาเป็นว่าคร่าวๆก็มี Definitely Maybe ของ Oasis ที่แม้ว่าจะไม่ชอบตัวตนศิลปินแต่ตัวงานนี่ก็เป็นอะไรที่แน่นอนมากๆควรค่าแก่การที่สาวกบริทพ็อพจะนำพาขึ้นหิ้งจุดธูปกราบ The Holy Bible ของ Manic Street Preachers ก็เจ๋งนะไม่ได้ฟังแบบลงลึกลงรายละเอียดอะไรมากแต่ก็ชอบทีเดียว Think Tankของ Blur นี่คาดว่าคงจะนับไม่ได้เพราะตัวงานมันก็เลยล่วงเข้าสู่ยุคเอ็กซ์เพอริเมนทัลร็อคแล้ว ที่เหลือก็มีMarchin' Already ของ Ocean Colour Scene ที่เพิ่งหามาฟังโดยบังเอิญนี่ก็แอบปลื้มอยู่ สามอัลบั้มแรกของ Coldplay,Hopes&Fearsของ KeaneกับThe Man Who ของ Travisนี่ก็สวยงามสุดๆ ไปๆมาๆพาลมึนเพราะเกิดอาการรักพี่เสียดายน้องตัดใจไม่ได้เสียอีก...

...โอเค!!!หลังจากที่นั่งงุดๆคิดไปคิดมาหัวแถบแตกแล้วขอลงเอยกับ Pablo Honey อัลบั้มเปิดตัวของวงที่เคารพแต่ฟังงานของพวกเขาน้อยมากๆอย่าง Radiohead ด้วยความที่เป็นอัลบั้มบริทพ็อพที่เท่ห์สุดๆคือมันเปี่ยมไปด้วยมนตร์เสน่ห์ทางดนตรีที่อัศจรรย์งดงามตระการตา บาดลึกทางอารมณ์และเชือดเฉือนคมกริบด้วยวาทะศิลป์อย่างถึงขีดสุด - - จนขอยกให้เป็นอัลบั้มบริทพ็อพที่เดบิ้วท์ตัวเองได้สวยสุดๆในความรู้สึกจะเป็นรองก็แค่งานเปิดตัวของ Oasis ที่บ้ากว่าก็แค่นั้นแหละ - - Pablo Honey แม้จะไปได้ดีที่สุดแค่อันดับ22บนอัลบั้มชาร์ตฝั่งอังกฤษนั่นก็ไม่ได้หมายถึงว่าจะสามารถมาตัดสินความเป็นอมตะ คุณภาพของตัวงานตลอดจนวิสัยทัศน์และศักยภาพทางดนตรีอันสูงส่งอัจฉริยะที่วงนี้ฉายแววออกมาได้ตลอดระยะเวลาบนเส้นทางสายศิลปินแต่อย่างใด ในเรื่องของความเปรี้ยงปร้างงานชุดนี้อาจจะเป็นรองThe Bends,Ok ComputerหรือKid Aที่ตามมาแต่สำหรับดิฉันแค่อัลบั้มนี้ก็พิสูจน์ตัวเองได้ครบถ้วนว่าRadioheadนี่เป็นหนึ่งในความหวังอันเจิดจรัสของอุตสาหกรรมดนตรีร็อคฝั่งอังกฤษอย่างที่นิตยสารปากหนักอย่าง NME ท่านว่าไว้ไม่ได้เกินจริงแต่อย่างใดเลยซักกะผีก - - แถมจะออกแนวภาษาคนฟังรู้เรื่องที่สุดในประวัติศาสตร์ของวงด้วย เหอๆๆๆ

แทร็คแนะนำคงหนีไม่พ้นเพลงเก่งอย่าง Creep ซิงเกิ้ลเปิดตัวที่ฝั่งอเมริกันเขาหลงใหลได้ปลื้มถึงขั้นยกยอให้เป็น British Nirvana ด้วยภาคดนตรีอัลเทอเนทีฟร็อคที่มีอิทธิพลความหม่นหมองแบบกรั๊นจ์เข้าไปผสมผสานจนออกมาเป็นหนึ่งในงานร็อคบัลลาดที่เท่ห์และเปี่ยมไปด้วยมนต์ขลังบาดลึกที่สุดเท่าที่บริทพ็อพเคยมีมา เป็นหนึ่งในเพลงที่ดิฉันชอบมากที่สุดในชีวิตเช่นนี้เช่นกัน Stop Whispering ฉีกออกมาในอารมณ์ร็อคที่น่ารักหวานใสฟังแล้วอารมณ์ดีแถมเห็นโลกสวยงามเป็นสีชมพูไปอีกหลายสิบเท่าเฉกเช่นที่เด็กยุคโพสท์บริทพ็อพที่คลั่งไคล้ Travis - - วงนี้อาจจะยังไม่หลุดเข้ายุคโพสท์ - -,Keane,Starsailor,Hurricane#1และแน่นอนColdplayมาฟังก็คงจะชอบได้ไม่ยาก เช่นเดียวกับที่ Thinking About You ที่โดดเด่นด้วยกีตาร์หวานๆสุดแสนจะงดงามพร้อมด้วยน้ำเสียงหลอนๆล่องลอยหวานหูของคุณธอม ยอร์คก็สามารถพาคุณหลุดเข้าไปสู่โลกเหนือจินตนาการที่งดงามเหนือคำบรรยายได้ในแบบฉบับเดียวกันกับที่ Parachutes งานชุดแรกของColdplayหวนพาอารมณ์แบบนี้มาสร้างความประทับใจแก่โลกดนตรีร็อคอังกฤษอีกครั้งในปลายยุค90 ในขณะที่ Anyone Can Play Guitar,How Do You?,Vegetable,YouและProve Yourself นี่ก็ยังคงเป็นกองทัพที่แข็งแกร่งทำหน้าที่ในการพิสูจน์คุณภาพของอัลบั้มนี้ได้อย่างดีไม่มีตก

เพิ่งคอดได้เมื่อกี้ว่าถ้าตัวดิฉันเองมีโอกาสได้ทำความรู้จักกับพวกเขาครบถ้วนทุกอัลบั้มเอาจริงๆแล้วก็ไม่แน่เหมือนกันนะว่า Radiohead นี่แหละอาจจะกลายเป็นวงบริทพ็อพที่อาจจะประทับใจที่สุดแทนที่พวก Coldplay,KeaneหรือTravisไปก็ได้ แม้ว่าขณะนี้จะได้ทำความรู้จักกับพวกเขาเพียง5อัลบั้ม - - 4งานแรกและอัลบั้มล่าสุด - - แต่รู้สึกว่าวงนี้มีอะไรลึกๆที่สัมพันธ์กับตัวดิฉันเองอย่างบอกไม่ถูก เป็นความรู้สึกแบบที่มันไม่ต่างอะไรจากที่ชอบ Nirvana,จอห์น เมเยอร์ยันพวกศิลปินดิว่าทั้งหลายแหล่ที่เรียกว่า "แม่" พวกนั้นนั่นแหละ และสักวันหวังว่าจะได้มีโอกาสมาเขียนรีวิวแบบนี้ให้คำตอบคุณๆผู้อ่านทุกท่าน...ขอบคุณที่ติดตามอ่านแนสทิน่าเสมอมานะคะ ^ ^

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น