วันพุธที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2554

Radiohead : The King Of Limbs (100%)


Radiohead : The King Of Limbs (100%)


จะเรียกว่าเป็นวงสุดที่รักก็คงกระดากปากตายเอาเป็นว่าเป็นวงที่เราเคารพในความสามารถของพวกเขาก็แล้วกัน เพราะว่าเรารู้จักกันผิวเผินมากๆเพราะดิฉันคงต้องเรียนตามตรงว่าส่วนตัวกลัวอัลบั้มของวงนี้ชนิดขยาดเนื่องจากงานเพลงออกมาในระดับฟังยากชนิดปีนกะไดฟังกันเลยทีเดียว ที่ชอบจริงจังก็เห็นจะเป็นสองอัลบั้มแรกที่เป็นงานบริทพ็อพเข้มข้นหากแต่พลิ้วหวานเยือกเย็นเสนาะหูในแบบที่ใครชอบงานชุดแรกของ Coldplay กับงานในยุคก่อนกลายพันธุ์ของ Travis ก็คงจะหลงรักเอาหัวปักหัวปำมาที่ Ok Computer งานดีแต่เริ่มฟังไม่รู้เรื่องแล้วกู วู้ยยยย!!! ฟังมันแค่3อัลบั้มพอ แถมชีวิตนี้ออกปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะไม่แตะอัลบั้มใดๆของRadioheadอีกเลยที่ไหนได้พอเมษาเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาวศกนี้หาอะไรฟังไม่ได้พอได้รับสาส์นมาว่าคุณธอม ยอร์คเราฟอร์มวงออกอัลบั้มกันอีกครา - - Self-Releasedด้วยนะเออ - - หลังจากทิ้งช่วงไปกว่า4ปี....แม่งอดจะหามาฟังไม่ได้ว่ะ!!!


รูปแบบดนตรี


The King Of Limbs นี่ถ้านับไม่ผิดก็น่าจะเป็นงานชุดที่8ของทางวงนะคะ สมาชิกวงนี่ไม่ได้เช็คแต่คาดว่าคงไม่มีการขยับโยกย้ายหรือเปลี่ยนแปลงใดๆเช่นเดียวกับโปรดิวซ์เซอร์ที่ยังเป็นคุณ Nigel Godrich ที่ก็เป็นโปรดิวซ์เซอร์ให้กับมาทางวงตั้งแต่สมัยดึกดำบรรพ์ - - ตั้งแต่ยุค The Bends ในปี1995โน่นแถมด้วยLPในปีก่อนหน้านั้นอีก - - ลามไปถึง Erasure อัลบั้มเดี่ยวของคุณธอม ยอร์คนักร้องนำพี่ยาก็ยังตามไปมิกซ์และโปรดิวซ์จัดแจงทุกสิ่งอันเสร็จสรรพ มาที่ภาคดนตรีกันบ้างแม้จะแจ้งเกิดจากการเป็นวงบริทพ็อพสุดเท่ห์แต่2011นี้งานเขาพัฒนาไปเป็นอัลเทอเนทีฟร็อคที่ชนโครมเข้ากับดนตรีอิเล็คโทรนิคเป็นเอ็กซ์เพอริเมนทัลผสานร็อคเต็มรูปแบบไปแล้วค่ะคุณขาดังนั้นคนรักอิเล็คโทรนิคอัลบั้มนี้ไม่มีผิดหวังมึนตึ๊บลอยละล่องงดงามตระการตาสมใจอยากแถมขาร็อคที่ติดตามกันมาถามก็ใช่ว่าฟังแล้วจะบายด้วยความที่เท่ห์จัดและเข้มข้นตามแบบฉบับอัลเทอยุคโลกาภิวัฒน์มากกกกกใครยังอยากจะได้ยินซาวนด์แบบยุค90ที่เป็นร็อคแอนด์โรลย้วยยานเหยิบที่เล่นสดกันตามผับฮาร์ดร็อคนี่ อิฉันนิมนต์ไล่ให้ไปฟังOasisเลยค่ะ....นี่มันใกล้จะสิ้นโลกแล้วนะเออ เปิดรับสิ่งใหม่ๆกันบ้างก็น่าจะดี ^ ^


จุดด้อย


ไม่ใช่อัลบั้มที่ติดหู ฟังแล้วมึนตึ๊บไปบ้าง บ้าพลังกันพอสมควรทั้งภาคดนตรีที่ข้นคลั่กและไอเดียบรรเจิดชนิดที่หาได้เกรงใจผู้ฟังไม่ว่าจะรับกันได้รึเปล่า.....ก็เลยออกมาสมบูรณ์แบบไปเลย


แทร็คเด็ด


Bloom (4.5/5) เพลงเปิดอัลบั้มที่ขึ้นต้นมาพร้อมกับซาวนด์อิเล็คโทรนิคชวนพิศวงแบบไม่ตั้งใจเล่นฟังกี่ทีก็ดูเกลี่ยไม่เนียนและหยาบมากๆ ตอนแรกกะจะด่าแต่พอเสียงคุณพี่ธอมครวญมาแค่นั้นแหละ อ่า เหมือนตกอยู่ในภวังค์ Feral (5) ออกแนวสกอร์อิเล็คโทรนิคเอ็กซ์เพอริเมนทัลสุดเท่ห์ฟังชั้นเชิงการหยอดบีทของคุณโปรดิวซ์เซอร์ควงคู่ไปกับน้ำเสียงหวานหยดย้อยหงอยเหงาเยือกเย็นของพี่ธอมแล้วเหมือนกับหลุดไปอีกโลกหนึ่งเลยทีเดียว Lotus Flower (4.5/5)ซิงเกิ้ลแรกกับ Little By Little (4.5/5) มีความเป็นงานเดี่ยวในอัลบั้มคุณธอม ยอร์คในแบบฉบับที่ตึ๊บขึ้นและลอยกว่าเป็เท่าตัว แต่สวยมากกกกกกกก เอาใจคอบริทพ็อพสุดๆกับ Give Up The Ghost (5) และ Separator (5) ที่ชวนให้นึกถึงความพลิ้วหวานในยุคแรกแย้มใน Pablo Honey และ The Bends หากแต่ปราศจากเสียงกีตาร์เท่ห์ๆโหมกระหน่ำประดุจพายุบุแคมสลับมาบรรเลงด้วยอิเล็คโทรนิคแทน นับว่าเป็นการฟิวชั่นเอาบริทพ็อพเข้ากับอิเล็คโทรนิคและเอ็กซ์เพอริเมนทัลได้อย่างเหนือชั้นโดยแท้


สรุป


การกลับมาที่สมศักดิ์ศรีของวงบริทพ็อพที่ดีที่สุดแห่งทศวรรษ90

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น