วันจันทร์ที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554

John Legend : Wake Up (Myspace#46)


John Legend : Wake Up : R&B/Soul/Funk/Hip-Hop/Jazz/Neo-Soul (100%)
หายไปสักพักนึงเนื่องจาก "ไม่รู้จะเขียนอะไร"คือช่วงนี้ฟังเพลงเยอะมากๆถึงขั้น "ล้น" ประมาณว่าจับจุดไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะเริ่มเขียนที่ใครตรงไหนก่อนแต่ก็ต้องขอบคุณผู้อ่านหลายๆท่านนะคะที่อุตส่าห์ส่งอีเมลล์มาถามสารทุกข์สุขดิบแถมแสดงความเป็นห่วงเป็นใยชนิดที่นั่งอ่านแล้วเกือบจะน้ำตาซึม - - ชีวิตนี้ไม่ค่อยมีใครรักเท่าไร แต่อย่างน้อยคนอ่านก็ยังเป็นห่วงเราเนอะ ^ ^ - - ว่าแล้วก็เลยขอหยิบสักอัลบั้มนึงที่อยากเขียนมากกกกกกกกเป็นพิเศษขึ้นมาเขียนเป็นมายสเปซแนะนำอัลบั้มสั้นๆให้อ่านกัน โดยอัลบั้มนี้เป็นงานที่ดิฉันขอยกให้เป็น "อัลบั้มที่ดีที่สุดของปี2010เลยทีเดียว" ชนิดที่เบียดงานของ The Sunshine Underground,เอริคา บาดู,คริสทิน่า อากิเลร่า,แม่มาลัยและ Hot Chip ที่เป็นตัวเต็งลงมากองกันชนิดตายอนาถ เป็นอัลบั้มของหนึ่งในศิลปินชายที่ส่วนตัวโปรดปรานที่สุดตลอดกาลและเป็นงานดนตรีที่ส่วนตัวขอยกให้เป็นอัลบั้มที่ดีและน่าภาคภูมิใจที่สุดของเขา....
....อัลบั้มดังกล่าวคือ Wake Up งาน Collaborative ระหว่างหนุ่มโซลอาร์แอนด์บีมากความสามารถ - - ขวัญใจของดิฉัน - - อย่างจอห์น เลเจนด์กับ The Roots วงฮิพฮอพจากฟิลาเดเฟียโดยอัลบั้มนี้พวกคนหล่อได้ควงกันขึ้นแท่นโปรดิวซ์เซอร์และหยิบงานโซลยุค60-70มาปัดฝุ่นทำใหม่ในแบบฉบับที่ผนวกเอาความเป็นคอนเทมโพลารีย์อาร์แอนด์บีจำพวกโซลอาร์แอนด์บีผสานแจ๊ซซ์สไตล์พี่จอห์นเครางามเข้ากับลวดลายอัลเทอเนทีฟในแบบฉบับของ The Roots ที่ขนกันมาครบเครื่องทั้งฟั้งค์ นีโอโซล บลูส์ร็อค เร็กเก้และแน่นอนเจ้าค่ะขาดไม่ได้กับ "ฮิพฮอพ" ภาพรวมออกมานี่แสดงให้กันถึง "ความบ้าพลัง" และ "ความเต็มที่" ชนิดไม่มีหนีบ มีกั๊กหรือบันยะบันยังรวมถึงไม่กลัวตายของพวกพ่อเทพบุตรได้อย่างชัดเจน เนื่องจากเป็นงานโซลอาร์แอนด์บีที่ดิบ สด หยาบ กร้าวและหนักหน่วงสะใจสุดพระเดชพระคุณมากๆ เป็นงานโซลจัดจ้านและอาร์แอนด์บีดิบดำระดับพระกาฬแท้ๆชนิดที่ถ้าคุณไม่ใช่คออาร์แอนด์บีจริงๆหรือฝักใฝ่รักใคร่ในโซลจริงๆฟังแล้วอาจจะมีหอบจนถึงขั้นเบือนหน้าหนีก็เป็นได้ (ขนาดที่เล่นเอาสองอัลบั้มแรกของพี่จอห์นที่ว่าโซลจ๋าๆอาร์แอนด์บีจัดๆแล้วกลายเป็นอะไรที่พ็อพหวานละมุนหูไปเลยทีเดียว) อย่างไรก็ตามความดิบกร้าวจนอาจจะเข้าขั้นขาดความละเมียดละไมสำหรับบางท่านแต่กับดิฉันมันกลับกลายเป็นความ "เท่ห์" "ลึกซึ้ง" และ "เข้มข้นไปด้วยจิตวิญญาณทางดนตรีอันทรงศักดิ์" ในแบบที่ต้องขอยกคำนิยมของคุณพี่ "เก๋ สิริกาญจ์น" อดีตสาวงามประจำกองปอปที่นิยามงานชุดนี้ไว้อย่างสั้นๆแต่คมคายว่า "บางที Imperfection Is Perfect จริงๆ".......วู๊ยยยยยยยยยย!!! คุณน้องก็เห็นดีด้วยตามนั้นเช่นกันค่ะคุณพี่
เอาล่ะค่ะแม้ว่าท้ายสุดแล้วชะตากรรมของงานชุดนี้อาจจะมาหยุดอยู่ที่ "งานโคตรดีที่ไม่ดัง" ตามสูตร - - โดยเฉพาะประเทศไทยเรานี่อย่าหวังว่าจะได้โผล่มาพ้นน้ำ - - แต่ส่วนตัวขอออกปากเข้าข้างเชียร์กันแบบออกนอกหน้าเลยว่าอัลบั้มชุดนี้เป็นงานของจอห์น เลเจนด์ที่ดิฉัน"ชอบที่สุด" "เท่ห์ที่สุด"และ"ดีที่สุด" ในบรรดากว่าทุกงานที่พี่จอห์นเคยบรรจงปั้นออกมา นับว่าเป็นการหยิบงานโซลยุคเก่ามาเรียบเรียงใหม่ได้ในระดับที่ "ถึง" และ "มีชั้นเชิง" เปี่ยมไปด้วยศิลปะและมนตร์เสน่ห์ของดนตรีจำพวกแบล็คมิวสิคที่ผสานจิตวิญญาณของยุคเก่าเข้าสู่อารยธรรมความร่วมสมัยของงานโซลอาร์แอนด์บีคุณภาพในยุคปัจจุบันโดยแท้

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น