วันพุธที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2553

Emma Bunton : Free Me : 75%



Emma Bunton : Free Me : 75%


เคยมีผู้อ่านหลายท่านถามถึง "สาวสไปซ์ที่ดิฉันประทับใจผลงานโซโล่อัลบั้มของเธอที่สุด?" คำตอบคงหนีไม่พ้นสาวเสียงหวานอย่างเบบี้สไปซ์ "เอ็มม่า บันทัน" ที่ส่วนตัวขอบอกว่าจากบรรดางานกว่า3อัลบั้มของเธออยู่ในระดับที่ "ไม่ทำให้ผิดหวัง" ด้วยน้ำเสียงใสๆหวานๆไพเราะฟังแล้วรื่นหูชวนดื่มด่ำในระยะยาว การเรียบเรียงดนตรีที่แม้ว่าจะไม่แรงหรือโดดเด่นเท่าเจอร์รี่และเมลซีแต่ก็นับว่าทำออกมาได้ลงตัว ประณีตและรักษาเอกภาพของตัวงานได้อย่างครบถ้วนสมบูรณ์น่าประทับใจ และที่สุดต้องยกให้ในเรื่องของพัฒนาการใรทางที่ดีได้เด่นชัดกว่าบรรดาสไปซ์นางอื่นๆ (เว้นวิคตอเรียไว้คนเพราะOpen Your Eyesที่ไม่ได้วางขายก็ดีมากๆชนิดเอาอีก.นางที่ไม่ได้กล่าวถึงมารสฃวมกันยังฆ่าเจ๊วิคไม่ใด้) สำหรับงานของเอ็มม่าที่เลือกมารีวิวส่วนตัวขอเลือกงานชุด Free Me สตูดิโออัลบั้มที่สองของเธอมาเขียนในฐานะที่เป็นหนึ่งในงานโซโล่สไปซ์ที่ชอบที่สุดรวมถึงแสดงให้เห็นถึงศักยภาพทางดนตรีของเอ็มม่าในระดับที่เกินคาดและน่าภูมิใจจนได้รับการยกย่องให้เป็น "One Of The Best Solo Spice Records Ever"


รูปแบบเพลง


นับว่าขยับจาก A Girl Like Me งานอัลบั้มแรกที่เป็นทีนพ็อพบับเบิ้ลกัมใสๆที่เนื้องานมีความเป็นเบบี้สไปซ์สูงมาก ในขณะที่ Free Me นี่โตขึ้นมาผิดหูผิดตาชนิดเปลบี่ยนฐานคนฟังไปเลยทีเดียวนะคะ จากการแสดงให้เห็นถึงก้าวกระโดดของพัฒนาการรอบด้านทั้งภาคเนื้อหา การระเบิดศักยภาพในฐานะศิลปินตลอดจนวิสัยทัศน์ในการทำดนตรีของเอ็มม่าให้ทุกสายตาประจักษ์จากการหวนกลับไปรำลึกถึงรากฐานทางดนตรีที่เป็นรงบันดาลใจในการหล่อหลอมจิตวิญญาณทางดนตรีของเธอตลอดจนสถานภาพศิลปินพร้อมกับชุบชีวิตดนตรีเหล่านั้นให้ขึ้นมาโลดแล่นในโลกแห่งเพลงพ็อพของตัวเธอเอง โดยภาคดนตรียกเครื่องจากงานชุดแรกขยับมายืนพื้นที่ "พ็อพ" หรูหรากรีดกรายในระดับคอนเทมโพลารีย์ผสานจิตวิญญาณของดนตรีโอลด์สคูลจำพวกโมทาวน์โซล บอสซาโนว่า แจ๊ซซ์ ละทิน เวิลด์ บทสรุปออกมาเป็น Free Me งานดนตรีที่ปลดปล่อยพันธนาการจากสารพันสิ่งที่ปรุงแต่งและผูกมัดเธอในสมัยสไปซ์เกิลทั้งภาพลักษณื ความคาดหวัง การตกเป็นทาสของธุรกิจแห่งอุตสาหกรรมดนตรีโดยจำยอมสู่จิตวิญญาณที่แท้จริงของผู้หญิงที่ชื่อเอ็มม่ากับการแสดงตัวตนที่แท้จริงที่เธิโหยหาและดนตรีในแบบฉบับที่เธออยากจะทำจริงๆ


จุดด้อย


ด้วยความที่งานมัน "ดี" หากแต่เป็นความดีที่สวนทางกับความเคยชิน ความคาดหวังและความต้องการของฐานแฟนเพลงส่วนใหญ่ของเธอที่นิยมอะไรที่มัน "สไปซ์" น่ะค่ะ เลยอาจจะทำให้การเป็นที่กล่าวถึงของงานชุดนี้ในหมู่คอสไปซ์ "ออกจะนิ่งๆนะสำหรับดิฉัน" เช่นเดียวกับภาพรวมของงานชุดนี้ที่มาเรียบๆนิ่งๆไม่โดเด่นหากแต่ถ้ามีภูมิทางดนตรีในระดับหนึ่งจะซึ้งเนื่องจากเจ๊เอ็มทำแนวที่ดิฉันไม่คาดว่าเธอจะทำออกมาได้ดีค่อนข้างน่าตกใจเลยทีเดียว อย่างไรก็ตามแม้ว่างานชุดนี้จะมาแนว "ชง" กับความต้องการของแฟนๆเบบี้สไปซ์หากแต่โชคดีที่ดันโคจรมาปะทะเอากับความถูกใจของนักวิจารณ์ คอดนตรีระดับกว้างและสื่อเมืองผู้ดีถึงขั้นกรี๊ดกร๊าดยกยอเป่าปากกันให้เป็นหนึ่งในอัลบั้มสุดทรงเกียรติประจำปีแห่งเกาะอังกฤษ ก็ต้องนับว่าแชร์งวดนั้นมันถึงมืออีเจ๊เอ็มต้องเปียร์ไปเต็มๆจริงๆขนาดมานิ่งๆเรียบๆขนาดนี้แต่คนเรามันมาถูกจังหวะขาขึ้นอะไรมันก็เฮงๆๆๆๆๆเนอะเจ๊เนอะ หึหึหึ


แทร็คเด็ด

ส้ฃ่วนตัวได้ฟัง Free Me (4.5/5) ไทเทิ่ลแทร็คซึ่งเป็นซิงเกิ้ลเปิดตัวของอัลบั้มแล้วรู้สึกอึ้งเนื่องจากโตขึ้นแบะพัฒนาขึ้นแบบผิดหูผิดตาเกินกว่าที่คาดคิดและคาดหวังไว้ จากงานพ็อพวัยรุ่นใสๆไร้มลพิษในงานชุดแรกยกระดับสู่คอนเทมโพลารีย์บัลลาดกรีดกรายหวานหยดด้วยเครื่องสานฃยโซลหวานๆงามระยัมและบีทบอสซาโนว่าเย็นๆคลอไปกับเสียงร้องหวานใสลอยละล่องหากแต่หลอนจับจิต ผีโมทาวน์เข้าสุดฤทธิ์ ต่อด้วยซิงเกิ้ลถัดไป Maybe (4/5) ที่มีความเป็นเอ็มม่าในแบบที่สาธารณชนคุ้นเคยค่อนข้างสูงที่สุดในอัลบั้ม พ็อพเต้นรำที่เหยาะเสน่ห์ของลูกเล่นการนำเสนอแบบโอลด์สคูลยุค60เข้ากับจริตจก้านของความเป็นเบบี้สไปซ์ได้อย่างลงตัว น่ารักดี แทร็คถัดไป I'll Be There (4/5) งานคอนเทมโพลารีย์เซมิบัลลาดที่หยอดทั้งความหอมหวานของพ็อพโซล แจ๊ซซ์และบอสซาโนว่าเข้าด้วยกันได้อย่างลงตัว คลาสสิคดีนะ สำหรับงานที่ชอบที่สุดในอัลบั้มขอยกให้ Tomorrow (5) โมทาวน์โซลหวานๆเพราะที่สุดในอัลบั้มแล้วชนิดที่ฟังครั้งแรกเล่นเอาดิฉันหลุดลอยมาไม่เสร็จมาจวบจนทุกวันนี้กับเมโลดี้สุดละมุนสุนทรีย์และเสียงสวรรค์ของเธอที่ฟังทีไรก็มีความสุขเสมอ เรียบง่ายหากแต่ทรงพลัง สมบูรณ์แบบและเอาชนะใจคนฟังได้ชนิดที่ไม่ต้องออกหมัดอะไรหนักหน่วงมากมายเอาแค่ความเพราะของเมโลดี้และเสียงร้องเข้าสู้ตายแค่นี้ก็ชนะขาดลอย แทร็คสุดท้ายที่อยากจะแนะนำ ส่วนตัวขอเป็น Amazing (4/5) ที่ดูเอ็ทคู้กับ Luid Fonsi งานบัลลาดหวานๆสุดไพเราะที่ระบายด้วยโซล บอสซาโนว่า แจ๊ซซ์เล้าจน์วาดลวดลายบนคอนเทมโพลารีย์พ็อพบัลลาดได้อย่างทรงเสน่ห์ เพราะจัง!

สรุป

ขอยกงานชุดนี้ให้เป็นงานโซโล่สไปซ์ที่ดีที่สุด ณ ปัจจุบันนี้ ^ ^

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น