วันอาทิตย์ที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2553

Ginuwine : A Man's Thoughts : 73%


Ginuwine : A Man's Thoughts : 73%
รีวิวครั้งนี้ส่วนตัวขอข้ามมาที่ฝากอาร์แอนด์บีกันบ้างกับ A Man's Thoughts สตูดิโออัลบั้มชุดที่6ของจีนูไวน์ศิลปินอาร์แอนด์บีน้ำเสียงทรงเวน่ห์อีกหนึ่งท่านซึ่งก่อนอื่นต้องขอบคุณ คุณพี่ "มาดามจ๊อกกาโล่" กับกระทู้20อัลบั้มแห่งปี2009ของคุณพี่เนื่องจากตลอดทั้งปี "ดิฉันไม่รู้เรื่องเลยค่ะว่าจีนูไวน์ออกงานใหม่มาแล้ว" ด้วยความที่ไม่ได้สนใจ ไม่ได้ติดตามตลอดจนชื่อนี้หายไปจากหัวนานพอสมควรเปิดกระทู้พี่มาดามมาถึงกับ "ว๊ายยยยยยยยยยยๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ออกงานใหม่มาแล้วหรา?" กว่าจะได้หามาฟังเป็นจริงเป็นจังก็ช่วงปีใหม่ที่ผ่านมานั่นแหละค่ะ ว่าแล้วรีวิวเลยละกัน
รูปแบบดนตรี
ก็ เอ่อ คอนเทมโพลารีย์อาร์แอนด์บีน่ะค่ะ ครบเครื่องความเป็นเออร์บันตั้งแต่พ็อพอาร์แอนด์บีกระฉึกกระฉักตลอดจนบัลลาดหวานหยดเอาใจตลาดไต่ระดับไปเล่นกับฮิพฮอพแร็พ ฟั้งค์กี้ย์ คลับแด๊นซ์ แจ๊ซซ์ โซลตามธรรมเนียม การนำเสนอไม่ได้ดิบจนหอบแบบงานของของแอนโธนี่ แฮมมิลทัน/อาร์ เคลลีย์/มิวสิคตลอดจนงานเก่าๆของจีนูไวน์เองจะว่าไปเป็นงานคอนเทมอาร์แอนด์บีที่พ็อพขึ้นมากจนจับลงไปตีกับพวกศิลปินพ็อพอาร์แอนด์บีในตลาดเมนทสตรีมและเป็นที่รู้จักกว่าอย่างพวก นีโย่/คริส บราวน์/อัชเชอร์/แฟรงค์กีย์ เจยังพ็อพกลบจัดจ๋าแบบเคร็ก เดวิดทำนองนั้น เป็นต้น จะเหนือกว่าก็ตรงที่ชั้นเชิงและชั่วโมงบินที่คร่ำหวดในวงการดูน่าเชื่อมือและไว้ใจในคุณภาพได้มากกว่าของตัวศิลปินเอง (เว้นอัชเชอร์กับแฟรงค์กี้ย์ เจไว้แล้วกันไปดิบเท่าแต่ทำเพลงได้ดีไม่แพ้)
จุดด้อย
ฟังแล้วรู้สึกเหมือนกับว่ามาตรฐานของจีนูไวน์ "ดร็อปลง" จนน่าใจหายเหมือนกัน ด้วยความที่ปีที่แล้วอาจจะมีตัวบิกๆในสายตาของดิฉันออกมา3ท่านคือตัวเขาเอง มิวสิคและแอนโธนี่ แฮลมิลทันซึ่งเมื่อเทียบกันในเรื่องของเนื้องานแล้วป๋าแอนโธนี่ดิฉันดูจะกินขาดชาวบ้านเขาด้วยความที่มาเหนือเมฆในระดับที่สมบูรณ์แบบและสูงเสียดฟ้าจนหลายท่านในสายอาร์แอนด์บีคงต้องเหนื่อยหน่อยถ้าคิดจะงัดกับป๋าเขาด้านคุณภาพเนื้อๆ สำหรับมิวสิคพ็อพขึ้นแต่ก็ยังคงไว้ลายในกึ๋นและชั้นเชิงในระดับที่คนรักอาร์แอนด์บียังคงยิ้มออกด้วยความที่ไม่ได้ถูกตลาดกลืนไปมากมายนัก ในขณะที่งานของจีนูไวน์ อืม ไม่รู้ว่าคออาร์แอนด์บีท่านอื่นคิดอย่างไรนะคะแต่ส่วนตัวดิฉันคิดว่าออกมาในระดับที่ "โอเค ก็ ดี" แต่แบบจะเป็นความดีที่ไปในทางโซวัดโซเซและปวกเปียกขาดเสน่ห์มนตราแห่งภาคดนตรีเออร์บันที่ดิฉันคาดหวังไปมากโขพอควรเทียบกับงานอาร์แอนด์บีในระดับใกล้เคียงกันของเจ ฮอลิเดย์เมื่อปีที่แล้วก็คิดว่ารายนั้นเขากินขาดกว่าด้วยเมลดี้พลิ้วไสวเพราะเนื้อๆและเป็นธรรมชาติกว่ามากหรือจะเอาไปเทียบกับพวกคอนเทมที่ดิบโซลจัดๆในช่วงแรกเริ่มอย่างจอห์น เลเจนด์กับงานที่ตลาดขึ้นมากในชุดล่าสุดก็ยังแพ้เขาด้วยความที่หนุ่มจอห์นทำออกมาได้สนุกสนาน มีความสุข มีสีสันและมีเสน่ห์กว่างานของจีนูไวน์นี้ที่ เอ่อ เซฟ ราบเรียบ เนียบแต่ไม่นิ้งหากแต่ออกไปทางนิ่งสนิทน่าหน่ายจนถึงขั้น "จืดชืด" เกือบๆจะน่าเบื่อในหลายๆแทร็ค ที่เบื่อนี่ไม่ใช่ว่าดิบโซลโชว์ศิลปะอาร์แอนด์บีจนตะลึงนะคะแต่เบื่อด้วยความที่มันโหลไม่มีมิติใดแพรวพราวน่าตื่นตาตื่นใจขนาดงานที่ได้ระดับแบรนดี้มาช่วยยังออกมาแกนๆในระดับล่างเลย อย่างไรก็ตามที่บ่นมาขนาดนี้ไม่ใช่ว่างานชุดนี้ไม่ใช่งานที่ไม่ดีนะคะเพียงแต่มาตรฐานของจีนูไวน์ที่เคยสัมผัสมามันดีกว่าที่ได้ยินเยอะ
แทร็คเด็ด
แน่นอนว่า Show Off (4/5) แทร็คเปิดอัลบั้มที่เป็นอัพเทมโปคอนเทมโพลารีย์อาร์แอนด์บีผสานเพียโนพลิ้วไสวสลับบีทอารืแอนด์บีฮิพฮอพดืดดึ๋งเท่ห์ๆคลอไปกับเสียงร้องหวานใสนุ่มละมุนเปี่ยมด้วยพลังโซลและรูปแบบสูตรสำเร็จที่หลายคนโมเมว่าอัชเชอร์เป็นออริจินัล เรียกความสนใจจากสาธาณชนได้ไม่น้อยเพราะเพลงแบบนี้แหละที่ตลาดยุคนี้ต้องการ เช่นเดียวกับแทร็คที่ร่วมงานกับบัน บีใน Trouble (3.5/5) ก็เป็นพ็อพอาร์แอนด์บีเจือฮิพฮอพร่วมสมัยที่เป็นตัวแทนการนำเสนอที่ดีในทิศทางของเอกลักษณ์อาร์แอนด์บีสูตรสำเร็จยุคใหม่ ก็โอเคนะ ฝากบัลลาดที่โดเด่นประทับใจจริงๆก็มี Touch Me (4/5) อีกหนึ่งคอนเทมโพลารีย์บัลลาดผสานโซลฟูลกึ่งไควเอทสตอร์มและลูพการนำเสนอกึ่งโอลด์สคูลอาร์แอนด์บีบัลลาดช่วงยุค90ที่ชวนให้นึกถึงงานของไบรอัน แม็คไนทหรือเบบี้เฟซ แม้จะโหลหน่อยแต่ขอชมว่าประทับใจในความคลาสสิคและความกล้าที่จะทำเพลงแบบนี้ออกมาในยุคนี้ หาฟังได้ยากแล้ว อีกบัลลาดที่ชอบก็คงเป็น One Time For Love (4.5/5) เป็นโซลอาร์แอนด์บีบัลลาดนิ้งๆสไตล์จีนูไวน์ที่หรูหรา กรีดกรายและมารยาทงามมากๆ ปิดอัลบั้มด้วย Show Me The Way (5) ซึ่งดิฉันชอบที่สุดในงานชุดนี้ อดัลท์คอนเทมโพลารีย์พ็อพอาร์แอนด์บีบัลลาด บริสุทธิ์ กระจ่างใสและไพเราะมากๆ ครบเครื่องสมบูรณืแบบตามสูตรสำเร็จเพลงเมนท์สตรีมดีๆที่สมควรจะดังและเป็นมิตรที่ดีกับวิทยุคลื่นอีซี่ลิสทั้งหลายแหล่ โดยเฉพาะที่นี่ประเทศไทย เป็นต้น เคร็ก เดวิดได้มาฟังคงเกิดอาการร้อนรุ่มทุรนทุรายอยากจะขอมาร้องเอง (แต่อย่าเลยค่ะ)
สรุป
ก็นับว่าเป็นตัวเลือกที่ไม่เลวนะคะสำหรับการหยิบมาฟังฆ่าเวลาชิลล์ๆเพราะๆขำๆ แต่ถ้าต้องการงานอาร์แอนด์บีแบบดิบลึกสุดใจล่ะก็ดิฉันไม่แนะนำด้วยประการทั้งปวงแต่ถ้าเอางานเพราะ พ็อพ ฟังง่ายฟังเพลินเป็นหลักล่ะก็มาเถอะจะซื้อจะโหลดเลือกเอา

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น