วันอาทิตย์ที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552

Victoria Beckham : Victoria Beckham : 60%



Victoria Beckham : Victoria Beckham : 60%

เหตุเกิดหลังจากที่ดิฉันได้กระหน่ำตั้งกระทู้รีวิวเพลงเดี่ยวของบรรดา5สาวสไปซ์อย่างเมามันส์ในอารมณ์เมื่อประมาณ2-3สัปดาห์ที่แล้ว พอได้มานังอ่านอีเมลล์เล่นๆนี่ ต๊ายยยยยยยยยยยยยยๆๆๆๆๆๆ ออกจะเป็นปลื้มค่ะเนื่องจากหญิงวิคของเดี๊ยนได้รับฟีดแบ็คจากคนอ่านชนิดที่เริ่ดเกินคาดสุดเดช (89รีเควสอยากอ่านงานชุดนี้ เหอๆๆๆๆ) เอาล่ะค่ะถึงแม้ว่ามันอาจจะไม่ได้ช่วยอะไรยอดขายตลอดจนโอกาสที่จะได้เห็นเธอในฐานะศิลปินแล้วก็ตาม แต่แหม รีเควสศิลปินที่ส่วนตัวชอบมากๆเข้ามาขนาดนี้แล้วดิฉันก็ต้องขอเนรมิตให้อ่านกันอย่างทันท่วงทีซักหน่อย เพราะล่าสุดคนอ่านบางท่านบ่นมาว่าเจองานของอีติ๊และโปรดิวซ์เซอร์นางทำพิษอยากได้อะไรฟังง่ายๆมาล้างหูหน่อย วิคตอเรียนี่พ็อพพอสำหรับพวกเจ้า บ่?

รูปแบบเพลง

งานของหญิงวิคยืนพื้นอยู่บนภาคดนตรีพ็อพสูงโด่ชนิดที่ไม่ต้องนั่งปวดหัวจำแนกดนตรีครงสร้างหลักกันให้มากความ โดยตัวงานโดดเด่นด้วยการระบายสีสันจากลูกเล่นของความเป็นอาร์แอนด์บีในแบบฉบับที่นิยมนำเสนอกันในงานของพวกบอยแบนด์เกิลแบนด์ปลายยุค90ถึงต้นทศวรรษ2000ก่อนจะคุมทิศทางด้วยแด๊นซ์และอดัลท์คอนเทมโพลารีย์บัลลาดเข้าไปผสานชนิดเสร็จสรรพพร้อมขาย สิริรวมแล้วคงไม่ต้องบรรยายนะคะว่างานของเจ๊วิคจะออกมาเซฟที่สุดในบรรดางานโซโล่ของ5สาวกล่าวคือเป็นงานที่ฉีกจากความเป็นสไปซ์เกิลน้อยที่สุด ไม่ได้พ็อพบับเบิ้ลกัมจ๋าขนาดเอ็มม่าตลอดจนไม่ได้ฉีกตัวเองออกไปจนแถบหลุดกรอบแบบงานของสองเมล.....

จุดด้อย

........ซึ่งก็น่าแปลกใจที่ทำงานออกมาเซฟขนาดนี้แต่กลับไม่ประสบความสำเร็จเนื่องจากถ้าวัดกันจริงๆแล้วเพลงของเธอก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อะไรออกจะฟังง่ายขายง่ายด้วยซ้ำยิ่งมาได้ภาพลักษณ์ของเจ๊วิคสมัยสไปซ์เกิลที่ก็โดดเด่นเป็นที่น่าจับตาไม่แพ้ใตรหน้าไหนในทีม (ซึ่งจะว่าไปก็แปลกเพราะสไปซ์เกิลเป็นวงที่ต้องบอกว่าสมาชิกนี่แม่งเด่นกันทุกคนเลย ไม่มีใครน่าสนใจน้อยกว่าใครซึ่งหายากมากๆในโลกเกิลแบนด์ตลอดจนบอยแบนด์ยังทำไม่ได้คลาสสิคระดับอี5เจ๊เลยคิดเอา หึหึหึ อันนี้ในด้สนภาพลักษณ์ล้วนๆนะคะ) อย่างไรก็ตามนั่งพิจารณษกันดีๆแล้วเพลงเพราะเพลงเซฟแต่เอาจริงๆคงต้องบอกว่าไม่มีจุดเด่นทางดนตรีอะไรที่ชัดเจนนอกจากความเป็น "วิคตอเรีย" ที่เจิดจรัสออกมาชนิดแสบตาทีเดียวคือถ้าติดตามสไปซ์เกิลมานี่ฟังแล้วคงต้องบอกเลยล่ะค่ะว่า "ปฏิเสธไม่ออกว่างานแบบนี้นี่มันวิคตอเรียจริงๆทั้งดนตรีและการร้อง" ระบายภาพลักษณ์ลงสู่ตัวงานได้ขนาดนี้มันก็น่าจะขายดิบขายดีถ้าผู้บริโภคไม่เหมารวมความหมั่นไส้เข้าไปในการซื้อด้วยเลยทำให้อีเจ๊วิคเป็นหนึ่งในตัวแทนที่ดีในฐานะศิลปินคุณภาพผู้บุกเบิกการผลิตงานดนตรีที่อยู่ในระดับที่ดีออกมาหากแต่ถูกมองข้ามเนื่องจากภาพลักษณื์ส่วนตัว (เครดิต เจ๊นาโอ บอร์ดFF) ได้ข่าวว่าอีเจ๊นี่มีช่วงนึงสลับกันวิ่งขึ้นลงอันดับหนึ่งสองในอันดับบุคคลที่ถูกเกลียดโหวตว่าเป็นผู้ที่ประชาชีอังกฤษเหม็นขี้หน้าที่สุดเลยนี่คะ ต๊ายยยยย น่าสงสาร หึหึหึหึ

ในส่วนของภาคดนตรีอย่างที่ได้บอกไปนะคะว่าไม่มีอะไรโดดเด่นไปมากกว่าความเป็นงานของวิคตอเรียซึ่งก็อาจจะไม่ถูกใจผู้ฟังที่ต้องงานพ็อพอาร์แอนด์บีระดับทรงพลังสุดขีดศักยภาพแต่ส่วนตัวกล้าการันตีนะคะว่า "ไม่ใช่งานที่แย่" เชื่อว่าถ้าเปิดใจและลองรับฟังโดยปราศจากอคติล่ะก็จะเห็นว่าสามารถรักษาเนื้องานโดยรวมให้อยู่ในระดับที่น่าฟังได้อย่างมั่นคงทีเดียวตลอดจนนำเสนอเนื้องานออกมาได้อย่างสมกับความเป็น "พ็อพ" (เครดิต พี่แชมป์ ปริศร์ นิตยสารPOP) ชนิดที่อาจจะเป็นเพื่อนที่ดีในระยะยาวของผู้ฟังบางท่านได้เลบยทีเดียว ขนาดดิฉันที่ใครๆเขานินทากันหลังไมค์ว่าทำเก๋ ทำแนว ทำเป็นอินดี้ยังไม่พ้นที่จะนั่งฟังงานชุดนี้จนถึงทุกวันนี้เลยค่ะ8ปีแล้วนะ เออ

แทร็คเด็ด

เปิดอัลบั้มด้วย Not Such An Innocent Girl (3/5) ซิงเกิ้ลแรกที่สามารถบ่งบอกภาพรวมของงานชุดนี้โดยเฉพาะในส่วนของภาพลักษณ์แบบเริ่ดๆจิกๆตลอดจนภาพรวมของทัศนคติของคุณนายวิคตอเรียจากศรีษะจรดตีนได้อย่างครบถ้วนเหนือชั้นภายในเวลาไม่กี่นาที ตัวเพลงเป็นพ็อพแด๊นซ์ผสานอาร์แอนด์บีอ่อนๆที่นอกจากจะมรทีเด็ดที่ท่อนฮุคเก๋ไก๋ติดหูจัดๆแล้วยังใส่ความแบบว่าเริ่ดแบบว่าเชิ่ดฮ่ะ (เครดิต มาม่าเมย์ บอร์ด FF) ในแบบฉบับที่โลกนี้มีวิคตอเรีย เบ็คแฮ็มนางเดียวเท่านั้นที่ทำได้ลงสู่ตัวเพลงได้อย่างสยองขวัญจนดิฉันแถบจะจุดธูปขึ้นไหว้สามดอกเลยทีเดียว เพลงนี้ต้องหล่อนร้องเท่านั้นค่ะเจ๊ หึหึหึ ตามมาติดๆกับ A Mind Of Its Own (4/5) ซิงเกิ้ลที่สอง อดัลท์คอนเทมโพลารีย์พ็อพอาร์แอนด์บีละเมียดละไมกึ่งบัลลาดที่ตัวเพลงดีไซน์การนำเสนอการใช้ลูกเล่นแร็พสลับด้วยการเบรคร้องช่วงคอรัสได้อย่างมีเสน่ห์ (ท่อนคอรัสเพราะมากๆ) ส่วนตัวคิดว่าเป็นแทร็คที่ดีที่สุดในงานชถุดนี้เลยทีเดียวรวมถึงประทับใจที่สามารถนำเสนอได้อย่างมีชั้นเชิงเกินกว่าที่เคยคาดไว้จากเธอทีเดียว คิดถูกที่ตัดเป็นซิงเกิ้ล! และสมมุติว่าถ้างานชุดนี้ขายได้ดีกว่านี้และมีโอกาสเลือกซิงเกิ้ลตัดโปรโมตต่อไปล่ะก็แน่นอนว่าสำหรับเดียนไม่มีแทร็คไหนที่เหมาะสมไปกว่า That Kind Of Girl (3/5) ที่เคยรีวิวไปแล้วในกระทู้ด้านล่าง มิดเทมโพพ็อพอาร์แอนด์บีบัลลาดนิ้งๆที่ทำออกมาได้เพราะและโดดเด่นมากๆถึงขั้นที่รีวิวไปแค่เพลงเดียวสั้นๆแต่มีอีเมลล์ร่อนมา80กว่าฉบับขอรีเควสงานชุดนี้อ่ะค่ะ อีแบบนี้คิดว่าน่าตัดเป็นซิงเกิ้ลมั้ยล่ะ สำหรับแทร็คที่เห็นว่าอีกหลายๆท่านพูดถึงคือ Midnight Fantasy (3/5) อาร์แอนด์บีพ็อพผสานจังหวะเต้นรำอ่อนๆน่ารักๆซึ่งเป็นหนึ่งในแทร็คที่เดียนชอบที่สุดในงานชุดนี้เลยทีเดียวรวมถึงต้องขอสารภาพนะคะว่าส่วนตัวก็ไม่ได้คาดหวังจะได้ยินอะไรน่ารักๆขนาดนี้จากงานอีเจ๊ด้วย เฮ้อ แม้ว่าจะหมดหวังไปแล้วแต่จำได้ว่าก่อนหน้านี้เชียร์ให้ตัดเป็นซิงเกิ้ลอย่างออกนอกหน้าเหมือนกันนะ

สำหรับส่วนของบัลลาดส่วนตัวต้องขอบอกว่าถ้าวัดจาดมาตรฐานของเจ๊วิคแล้วคิดว่าทำออกมาได้ดีกว่าที่คาดไว้เลยทีเดียว ต้องบอกว่าอย่ในระดับที่ดี ขอยกมาพูดสองเพลงนะคะเริ่มที่ I.O.U (4/5) ที่เป็นอดัลท์คอนเทมโพลารีย์พ็อพบัลลาดที่ผสานบีทอาร์แอนด์บีเข้ากับเมนท์สตรีมออเครสตร้าสุดอลังการได้อย่างลงตัวมาชนกับย้ำเสียงของเจ๊วิคที่แม้ว่าอาจจะไม่ได้ทรงพลังหรือมีลูกเล่นล้ำเลิศสะท้านมิติยุทธภพมากมายหากแต่สำหรับเดี๊ยนออกมาลงตัวและไพเราะมากๆเลยทีเดียว แหม เจ๊วิคนี่ชอบทำอะไรที่ไม่เคยคาดถึงได้เสมอเลยนะเนี่ย ปิดท้ายอัลบั้มด้วย Every Part Of Me (4/5) อีกหนึ่งอดัลท์คอนเทมโพลารีย์อาร์แอนด์บีพ็อพบัลลาดที่อาจจะไม่เพราะสำหรับบางท่านแต่กับเดียนเพลงนี้ดีได้โดยไม่จำเป็นต้องใช้พลังเสียงอะไรมากมายเลย ส่วนตัวประทับใจสิ่งที่เจ๊วิคร้องและสื่อออกมาได้น่าประทับใจคือมันเปรียบเสมือนกระจกสะท้อนด้านที่นุ่มละมุน เปี่ยมสุขตลอดจนหล่อหลอมจิตวิญญาณในอีกแง่ของวิคตอเรียที่ส่วนตัวไม่เคยสัมผัสมาก่อนลงสู่โลกแห่งเสียงเพลงของเธอได้อย่างเหนือชั้นมากๆ เป็นเพลงบัลลาดที่โคตรจะธรรมดาและอาจจะง่อยเงือกน่าเบื่อสำหรับบางท่านแต่สำหรับดิฉันที่เป็นแฟนเพลงเจ๊ฟังแล้วรู้สึกว่าเป็นหนึ่งในด้านที่อบอุ่นน่ารักที่สุดเท่าที่เคยได้รับจากผู้หญิงท่านนี้ และแน่นอนมีค่าอย่างยิ่งสำหรับจิตใจแฟนเพลงคนนี้มากๆ

สรุป

มีอีเมลล์ฉบับหนึ่งถามว่า "ควรซื้อมั้ย?" ก็ถ้าคุณไม่ยึดติดกับงานดนตรีที่ต้องออกมาสมบูรณ์แบบ ทรงพลังตลอดจนน้ำเสียงเลิศเลอระดับที่มารายห์หรือคริสทิน่าทำได้รวมถึงไม่ได้หวังงานอาร์แอนด์บีที่แรงในระดับเดียวกันกับบียอนเซ่และงานที่โดดเด่นมากๆในแบบมาดอนน่าหรือบริทนีย์ สเปียรส์ เพราะต้องบอกตามตรงว่าวิคตอ เรียสู้ชื่อที่กล่าวมาไม่ได้สักชื่อแน่นอนต้องยอมรับกันตรงๆหากแต่ถ้าคุณอยากจะลองเปิดใจและโลกทัศน์ที่จะรับฟังงานพ็อพธรรมดาๆที่โดนครหาว่าแย่ด้วยยอดขายที่น้อยและภาพลักษณ์ของศิลปินที่ทำให้เนื้องานโดนมองข้ามก่อนจะได้มารับรู้ว่า "อันที่จริงงานชุดนี้ไม่ได้แย่อยางที่เขาว่ากัน" คิดว่างานชุดนี้เป็นงานที่คุณควรซื้อ แม้จะบอกได้ไม่เต็มปากว่าทรงคุณภาพหากแต่อย่างน้อยก็อาจจะสามรถเป็นเพื่อนในระยะยาวที่ดีสำหรับคุณตลอดจนสอนสัจธรรมในโลกแห่งอุตสาหกรรมดนตรีให้ได้เรียนรู้ว่า "บางทีเราอาจจะพลาดงานที่ดีกับเราไปเพียงเพราะมัวแต่ไปสนใจคำวิจารณ์ในแง่ลบตลอดจนยอดขายที่น้อยชนิดน่าขายหน้าก็ได้ แต้ถ้าเราฟังแล้วชอบมันก็มีค่ากับเรานี่ะจะไปสนอะไร " สุดท้ายความสุขในการเสพย์ดนตรีมาจากการลิ้มลองสัมผัสด้วยตัวคุณเองทั้งสิ้นไม่ต้องสนใจโรลลิ่งสโทน ออลมิสิค นิตยสารปอปตลอดจนแนสทิน่า ถ้าสนใจที่จะฟังมากๆลองฟังแม่งเลย

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น